Laf Etti Balkabağı

formspring.me

2011-05-11T06:10:00.001-07:00

Ask Me Two Times Baby! http://formspring.me/ygzsu

Et Kokusu

2011-02-05T16:46:00.001-08:00

iPod’unu şarj etmemesinin bedeliydi etrafındaki et yığınlarını dinlemesi. Et yığını olarak görüyordu. Tren yolculuğu zaten saatler sürecekti. Yatağında uzanmış, arkadan gelen müzikle hayallerini senkronize edip baygınımsı sürece girmek istiyordu. Tek isteği buydu. Ekstremitelerinin bariz hissedilen soğukluğunu gidermek için, altındaki yorganı ayaklarının üzerine dolamak, ellerini ise bacaklarının arasına sokmak istedi. Bacaklarının soğuğu alıp, ellerinin de bacaktan gelen ısı ile ısınması arasındaki ısı değişimlerinden muazzam bir haz alıyordu. Ama bu siktiği treninde rahatsız koltuktaydı. Tek tesellisi cam kenarını kapmak olmuştu.

Yanında takım elbiseli bir CEO çakması oturuyordu. Çaprazındaki kadının ise sadece harika seksilikteki topuklu ayakkabısı ile dizine kadar çektiği beyaz dantelli kalın çorabı gözüküyordu. Tren sallanıyordu. Işıklar çok dandikti, aydınlatalım mı karartalım mı diye düşünüyor gibiydi. Arada da burnuna sidik kokusu geliyordu. Keskin değil ama beyni onu keskinleştiriyordu. Sonra burnundaki koku alma hücreleri yorulduğu için duymamaya başlıyordu. Bu sefer de kendine lanet edecek bir şey arardı.

Hayatını zorlaştırıyordu. Hayatı zorlaştırıyordu. Hayat zordu. Hayat…

iPod’una lanet okudu, kendi beynini sikmek istediğini söyledi.

-“Bok vardı amına koyayım şarj etmedim. En ufak bir şeyde hemen uçuyor aklım. Öf!”

Yanındaki adam hayret ve de küçümseyerek baktı.

Bu bakışı tanıyordu. Boklar içerisinde yoklukta geçirdiği hayatını, iyi kötü bir üniversite okuduktan ve de ortalama bir işe, ki o iş daima takım elbise giyme zorunluluğu getiriyordu, girdikten sonra ortam yapıp, kendini bir bok sanan puştların özel bakışıydı. Sanki hiç o boklarda hiç yüzmeyi öğrenmemiş de, babasının evindeki havuzda yüzerek gelmiş gibi, her saçma ve anlamsız harekete ‘zavallı bok’ bakışıydı bu. Esas derdi kendini üstün görmek değildi bu bakışı atarken. Yeni edindiği çevreden mütevellit bu tip “bok”larla iletişim kurmaya korkmasıydı.

Kadın topuklu ayakkabısını sallıyordu. Tren de sallanıyordu. Senkronizasyon çok boktandı, ve bu da sinirlenirini bozuyordu. Arada senkron eşitlenip hemen bozuluyordu.

Mesanesi dolmuştu. Yanındaki CEO bozmasına “pardon” demeden, yararcasına koridora attı kendi. Başı ne eğik ne de dikti. O ikisinin ortasındaki muazzam ölçüyü çok iyi koruyordu. Giderken topuklu giyen kadına bakmadı. Dönüşte elbet görecekti.

Sifonu çekti. Elini suya değdirdi ve çekti hemen. Narsistliğinin sonucu olan ayna ritüelini yaptı. Nefesini verdi ve kapıyı açtı.

Topuklu ayakkabıdan kadın tahlilinin yüzde %30’luk oranı çıktı. Yani kadın çirkindi. Ama topukluluarı hormonlarını muazzam ölçüde arttırıyordu. “Sıçayım böyle işe” dedi içinden.

Yerine geçti. Kafasını cama dayadı. 2 dakika sonra acaba camı yağladım mı diye baktı, pek bir şey yoktu. Hem onun verdiği rahatlık hem de trenin nahoş sallanması hemen uyumasını sağladı.

Tren gara gelmiş, yolculuk bitmişti. Sırt çantasını kapıp hemen bir sigara patlattı.

Geçici yeni yaşamına adım attı. Adımlarını sıklaştırdı. Yüreğindeki sıktı. Her şeyi sildi.

Et yığınlarına dokunmamaya gayret göstererek şehre adımını attı.

2010-11-12T18:05:00.001-08:00

Mesela sana aşık olsam. Bildiğin aşık olsam. Her türlü fizyolojik özelliklerini kendimde görebilsem.

Ama işte hep o eski zamanlarla mı kıyaslarım ki seni?

Hoş zaten, hep o açığı kapatmak için uğraşmıyor muyum? Hep, “acaba?” demiyor muyum.

Mesela sana aşık olsam. Onunlaykenki gibi olur muyuz? Hatta onu geçip merkezim sen olur musun?

Mesela sana aşık olsam.

Cidden aşık olsam.

Ne güzel olurdu be ~~amınakoyayım~~ aşık olsam…

2010-11-08T16:12:00.001-08:00

-Bırak beni, bırak dedim sana!

Kendi kendini tutmuştu. Kendi beynini, kendi bedenini… Obsesyonuydu bunu yapan, kendi değildi. Ya da böyle diyerek kandırıyordu kendini; kendisinden bir başka “kendi” yaratmıştı.

Öğlene doğru uyandığında gözlerini hiç açmamıştı. Kör olmayı ve birazdan göreceğini tahmin ettiği şeyleri hayatının hiçbir zavallı evresinde görmek istemiyordu. Durdu. Nefesini yavaşlattı, kalp atışlarını dinledi. Karnının yatak ile birleştiği noktasından, orman davulcuları son konserlerini verirmişcesine gümbürtü çıkıyordu. Sakin oldu. Yavaşça doğruldu. Gözleri hala kapalıydı, hala inkar etmek ve her zaman yaptığı gibi gerçekliği kafasının arkasına atıp dışarı çıkmak istiyordu. Ayaklarına odaklandığını düşünerek gözlerini açtı. Bilinçaltı genital bölgesini görmesini istiyordu besbelli ki, gözlerini açtığında ilk gördüğü şey o oldu. Kendinden tiksindi. Kadınlığından tiksindi…

-Bunlara son vermeliyim. Son vermelisin. Duyuyor musun beni piç kurusu! Bunlara son vermeliyiz!

Odada tek düzenli gibi gözüken, yatak başlığında ters duran küllüktü. Garip bir hava yaratmıştı o bölgede. Sanatın sanat için olduğunu söyleyip şarap içmekten başka bir bok yapmayan (tabii o mükemmel fularlarını da unutmamak lazım) sanat galerisi sahiplerinin üzüm bağı kokulu fahiş fiyatlı sergilerinden bir parçayı andırıyordu. Bakıp da kimsenin bir anlam veremediği zırvalıklardı. Tavandaki aspiratör orta seviyede dönüyordu. Bir pervanesinin ucunda elbise asılı halde vals yapıyordu onunla. Obsesif birisi bütün gün onu izleyip türlü sapıklık ve sapkınlıklar düşleyerek izleyebilirdi. İki tane ucuz ahşaptan tabure odanın ortasında parçalanmış şekilde duruyordu. Şu düz aksiyon filmlerinden bir sahne bu odada çekilmiş gibiydi. Kırılan bardak parçaları odaya ayrı bir spagetti filmi havası da vermiyor değildi.

Pes etmeyi düşündü. Bütün hayattan, bütün yaşadıklarından pes etmeyi düşündü. İlk defa bu kadar güçlüydü bu istek. İçindeki bastırılamaz sonsuzluğa karışma hissi onu tahrik bile ediyordu. İstemsizce kendi kendisini okşamaya başlamıştı. Yanağını, boynunu, memelerini… Daha sonra düşünceler ani bir hamle ile zehrini avına zerk etmek isteyen bir yılan misali beynine hücum etti. Ya sonsuzlukta o yoksa?

-Her günüm ve gecem aynı. Aynı saplantılı düşüncede kaldı. En olmayacak boktan bir şey bile aklıma getiriyor. Bıktım senden. Bıktım! Ne ölebiliyorum ne de yaşayabiliyorum. Yalvarmıyorum da artık sana. Sadece… Yok olmanı istiyorum…

Etraf gayet düzenliymiş, evin normal hali böylemiş (ki zaten ev hep böyle idi) gibi mutfağa kendine sert bir kahve yapmaya gitti. Dağınıklığın üzerinden dağa seke seke çıkan bir ceylan zarifliğinde geçti. Sakindi. Çok yavaş ilerliyordu sanki zaman. Ya da öyle olmasını istediği için öyle düşünüyordu. Kim bilir, zaman göreceli bir şeydi.

Kahvesine şeker koymazdı. Çok çok az süt koyardı. Kahve ona güç veriyordu sanki. Amerika kıtasındaki büyücülerin yarattığı şeyler olarak hep hayal ederdi kahve çekirdeklerini. Kahveyi ise iksir olarak görürdü. Bilirdi saçma olduğunu ama bir kere bir düşünce kafasına yer ettiği zaman hiçbir şekilde değiştiremezdi. Belki hastalığı buydu. Belki, en doğrusu da buydu…

Bilerek yapmamıştım. Bilmiyordum. Lütfen izin ver artık. İzin ver ki kendimi sonsuzluğa atabileyim artık lanet olası hayalet!

Yıllar önce sevgilisi vardı bu evde. Kendini asmıştı. Sonsuzluğa bilet aldım diye bir not bulmuştu sabah adamın normalde yattığı tarafta. Geç kalmıştı. Obsesif birisi ile yaşadığı için o da obsesif olmuştu. Bulaşıcı mıydı ki bu? Paranoyaklık gibi miydi?

Kafasındaydı her şey kadının. Kadınlığı da kafasındaydı, düşünceleri de. Bedene hapsolmuştu. Düşünsenize, bir bedene hapsolduğunuzu. Düşünüyorsunuz, ama eyleme geçiremiyorsunuz! İstiyorsunuz, ama yapamıyorsunuz! Bir kemik çatısı altında hapis hayatı. Yemek de yok, açık hava da yok ve en kötüsü de görüşme izni yok!

Düşüncelerine takılıp kalmıştı. Kendi ektiği tohumları beslemişti ama hiç özen göstermemiş ve bu yüzden de etrafında yeşeren sapkın düşüncelerin zararını ve korkunçluğunu fark etmemişti. Şimdi ise beyni tamamen bir yabani ot tarlasıydı. Başkasının kabusunu yaşıyordu. Başkasının kabusunu yaşamak…

Şizofren teşhisi konulmuştu ilk. Obsesif olduğu da anlaşıldı. Hastanede tedavi de gördü. En sonunda ıslah olmaz dediler ve dünyaya saldılar ikisini. Biri yürüyor diğeri sapkın düşünceler doğuruyordu. Bazen karşı koyuyor bazense boyun eğip sapıklık yapıyordu. Ama bir türlü sonsuzluğa karışamıyordu çünkü beyni bunu reddediyordu. Beyni yaşamak istiyordu. Beyni ele geçirilmişti. Başkasının bedeninde miydi yoksa başkasının beyninde miydi. Hiçbir zaman öğrenemeyecekti. Her şeyini yitiriyordu. Algıları kapanıyordu. Farkındalığı yok oluyordu…

2010-11-07T16:36:00.001-08:00

Hava pusluydu yeraltında her zamanki gibi. Ölmüş; iç organları diğer türdaşları tarafından kemirilmiş fareler, yemeğe rastgele atılan tuz partikülleri gibi serpilmişti nemli zemine.

Yeraltı canlıydı. Yeryüzünün o kalabalık, samimiyetsiz ve şehvet düşkünü yaratıkları sayesinde yeraltı bu denli canlı ve gerçekti. Biri olmadan diğeri asla var olamazdı. Denge her şeyin içerisindeydi. Birbirlerinden feyz aldıkları hiçbir delil ile kanıtlanmasa bile görmemek için kör bir insanın göz sinirlerine sahip olmak lazımdı.

Yeraltı karanlıktı. Bunun sonucu da yeryüzü aydınlıktı. Denge.

Yeraltında insanlar vardı. Gerçek insanlar. Farkındalıklarını ispat etmiş insanlar. Duygularının ne demek olduğunu bilen insanlar. Seks için insanların zorla kuytu yerlere götürülmediği insanlar. Tabu kelimesinin lugatlarında var olmadığı insanlar. Varlığı kanıtlanmamış mitlerin varlığından bi’ haber insanlar. Gerçeklik ile yaşayan insanlar. hominoidea sınıfından olduğunu bilen, kendisinin de bir hayvan olduğunu bilenler.

Yeryüzü çirkindi. Korunmak için kireçten yapılar yaptılar. Neyden korunacaklardı ki? Doğadaydılar gene. Rüzgardan korundular ama depremden kaçamadılar. Yağmurdan korundular ama selden kaçamadılar. Yaşamak için yaptıkları yapılar onların mezarı olmuştu. Doğaya sırt çevirmek olur muydu, doğada yaşama adım atanlar için?

Av-avcı ilişkisini unutalı çok mu oluyordu yeryüzündekiler için? Aynı ortak atayı paylaştığı diğer canlıları zorla çiftleştirip yemek de neydi? Kimdi ki onlar? Neden bu kadar çabuk geldikleri yeri unutmuşlardı ki? Çok heyecanlıydılar. Belki de bu yüzden erken evrilmişlerdi. İki ayağı üzerine durup konuşabilmişlerdi. Yeryüzünde kim iddia edebilirdi ki bir antiloptan daha rahat yaşam sürdüğünü? Televizyon izlemek mi daha iyi yaşamdı? Adaletsiz adalet sistemi mi daha rahatlatıyordu evde seks yaparken yeryüzündekini? Güçsüz olan gene güçsüzdü. İnsanı da güçsüzdü antilobu da. Kural böyleydi. Doğa kuralıydı, kim karşı gelebilirdi, kim durabilirdi veya durdu bugüne kadar bir tornadonun karşısında? Duramadı kimse. Durmuş gibi yapan kandırıkçı alçak güçsüzler de doğaya tamamen karşı geliyordu. Hem de o ırkı yönetiyordu. İki dudağı arasıydı her şey. Ama doğa affetmezdi. Hiçbir zaman da affetmedi.

Yeraltındakiler utanç duydular. Doğayı yok ettikleri için. Kendilerini bir bok sanan ırkdaşlarından nefret ettiler. Farkındalıklarını kavrayamadıkları için uzaklaştılar. Gidilecek yer yoktu yeraltından başka. Yeraltıydı. Gerçek olan, doğal olan. Yalan olmayan. Süslü şeylerler değil güçlü şeylerle yaşanılan. Bir ağaca can verdiler. Bir deve sineğine yemek verdiler. Evrildiklerinin farkındalığındaydılar. Okudular. Irkdaşlarının yediği bokları okudular. Okumak lazımdı, çünkü okumak onların ırkına mahsustu. O yüzden okumalıydılar. Dinlemeliydiler. Dinlemek… Yeryüzü hiç dinlemiyordu. Okumuyordu. hiç avlanmadan yiyor, yatıyor, sevişiyor ve uyuyordu. Yalancı şerefsizlerin soyunu devam ettirmek için de dişlinin çarkı gibi aksatmadan çalışıyorlardı. Sistem böyleydi. Ne olduklarını unutmuşlardı. Özelliklerini bilmiyorlardı artık.

Yeraltı biliyordu. Yeraltı okuyordu, yeraltı dinliyordu. Yeraltı avlanıp, yiyordu. Yeraltında güçlüler vardı. Salt güçlüler. Güçlüler sevişiyordu…

D-Tox Your Life

2010-09-18T15:02:00.000-07:00

Radyoaktif maddeler yavaşça vücudumuza nüfuz eder. Orada kalır ve bütün hücrelere yayılmak için gizlice çaba sarf eder. Uzun bir süre boyunca da varlığını hissettirmez. Hissettiğiniz anda da zaten her şey için çok geçtir. Lezyonlar çok hızlı biçimde vücudun her zerresinde kendini hissettirir.

Madam Curie Toryum ve Radyum ile yaptığı deneyler sonucu radyoaktiviteyi buldu ama farkında olmadan da hayatını yok etti. Maruz kaldığı o radyoaktiflik sonucu iç organları içeriden çürümeye başlamıştı. Tabii ki farkında değildi bunun. Hissettirmeden, gizlice ölüme sürüklemişti mükemmel bilim kadınını.

Buna benzeyen bi' şey var hayatımızda.

İnsanlar!

Bir anda girerler hayatımıza. Uzun ve sürekli maruz kalırız o insanlara. Fark etmeyiz hiçbir şeyi. Ta ki o kaçınılmaz sonu görene kadar, hissedene kadar. Ama yukarıdaki benzerlik gibi, fark ettiğimiz anda her şey için çok geçtir. Kaybettiklerimize mi üzüleceğizdir bu esnada yoksa nasıl bu kadar sinsiliğe yenildiğimize mi?

Her zaman sonuç vermese de, bu tip durumlarda detoksifikasyon işe yarayabilmektedir. Başka maddelerin bileşimi ile etkisiz hale getirmektir detoksifikasyon.

Hissedin.
Tadın.
Dinleyin.
Görün.
Koklayın.

Tabii ki hiçbirimiz anlayamayız, hangi insanın yanında olduğumuzda içimizin çürüdüğünü. Ya da bizi yok ettiğini. İnsanlar en büyük atıktır. En büyük zehirdir. Ve biz de bu zehre sürekli maruz kalanlarız.

Toksikliğin ölçüleri vardır. Aynı etrafımızdaki insanlara verdiğimiz sıfatlar gibi.

Dostun daha az zararlıdır ama anlık olarak bile saldığı zehir en tehlikelisidir.
Arkadaşın daha zararlıdır. Anlık pek etkisi olmaz bünyeye. Uzun zaman maruz kalınırsa geri döndürülemez lezyonlara gebe bırakır sizi.
Ortamdaki herhangi biri hiç zararlı değil gibi gözükür, ama unutulan bir şey var burada. Ortamdaki kişi senin dostunun veya arkadaşının dostu olabilir. Uzun veya kısa süreli zehrine maruz kalmış olabilir. En nihayetinde o ortam sonucu artık sen de o bok şeye maruz kalmışsındır.

Geçmiş olsun...

Hepimiz birbirimizi zehirliyoruz.

Ve bu zehirden kurtulmak için de türlü kombinasyonlar deniyoruz. Yeni dostluk kombinasyonu, yeni arkadaş kombinasyonu vs vs.

Farkına varın ve hayatınızı kurtarın. Arının, arındırın. Kendinizi de lütfen zehir salmaktan alıkoyun. Hem siz yeni zehirler bulup ondan arının, hem de etrafınızdakilere o zehri saldıktan sonra arındırtın.

D-TOX YOUR LIFE

Ps: Fotoğraftaki de benim, yapan eden de benim.

Şimdi Anladım Biliyor Musun?

2010-09-08T14:10:00.000-07:00

3 yıl sonra tekrar gördüm seni. Sen beni fark etmedin bile.

Senin olduğunu bilmeden "Oha, ne güzel hatunmuş tam benlik." dedim ve adımlarımı sana doğru sıklaştırdım. Sen sağa dönüp eczaneye girdiğinde ise seninle tekrar tanıştım...

Elim ayağım titredi.

Bütün hayati sıvım beynime hücum etti.

Öylece baktım.

Kendimi dışarı atsam mı diye düşündüm; ama sonradan fark ettim ki zaten dışarı kaçmışım.

Neden böyle oldu ki? Neden yani? O kadar zaman geçmesine rağmen neden seni görmeye böyle bir reaksiyon verim ki? Seni kaybetmekten korkuyordum hep, kaybedeceğimi hissettiğimde de hep bunlar olurdu; ama olay şu ki, ben seni zaten 3 ıl önce kaybettim!

Aklıma zamanında hiç de önemsemediğim bir olay geldi. Ve bunu şu an çözebilmenin verdiği acıyı tüm kan pulcuklarım bile hissetti.

İlişkimizin en çetrefilli olduğu zamanların başıydı, ya da belki de ilk olayıydı.

Gene boktan bir şeye kavga ediyorduk. Tek odalı evimiz(Ah, evimizdi o değil mi? Pislik!)in odasına gitmiştin bana laflar söylenerek. Ben de oralı olmayarak salonda bilgisayar başında kalmaya devam etmiştim. Ya da televizyon izliyordum. Neyse, önemi de yok zaten!

Uzun süre sesin çıkmadı. Sonra ağlayarak tuvalete gitmiştin. Kapıyı kilitlemiştin. Bir terslik olduğunu anladım ve kapıyı zorladım. Zorla girdim içeri. Panik atak var bende, bilmiyordun. Ben de bilmiyordum o zamanlar tabii.

Boş filtreleri gördüm. İçmiştin bir sürü anti-depresan ve uyku hapını.

Binbir zorlukla kusturdum. Ağladım. Yalvardım. Bağırdım. Ama çıkarttırdım bütün o hapları.

Sonra odada dizimde bütün gece ağladın. Bense hiçbir şeyi fark etmeden seni izledim. Seni tekrar kurtardığımı düşündüm. Çok komik değil mi?

Ama fark ediyorum ki, sen zaten beni uyarmak istemişsin. Zaten hap alarak intihar etmek isteyenler uyarı vermek istemez miydi, yardım çağrısı değil miydi? Ben bunu fark edemedim işte...

Benden kurtulmak için içmedin sen onu ya da beni korkutmak için de değildi. Bana uyarı vermek içindi. Ve inanır mısın ben bunu ayrıldıktan 3 sene sonra seni tekrar gördüğümde fark ettim. Acı oldu.

Hala benim için en "taş" hatun sen olacak. Çünkü sen benim istediğim yaşamımdın. Yaşadım seni. Yaşadık bizi. Öldük sonunda da. Her yaşayan organizma gibi.

Ama hala nefret ediyorum senden bunu da bil oldu mu?

Every Day is Exactly the Same

2010-09-04T15:52:00.000-07:00

Düzenli bir iş.

Düzenli bir hayat. (Benim için tabii)

Düzenli beslenme.

Düzenli bir şeyler.

Düzenli...

İşe girdiğimden beri hayatım düzenli şekilde gidiyor. Düzen kelimesini duyduğum an tedirgin olan ben, düzen içerisinde olmaktan mutlutum. İnsanlar gerçekten değişebilir mi yoksa? Hayatım boyunca hep aksini gördüm ve de yaşadım ama bu son dönemler gerçekten benim için soğuk bir duş etkisi yarattı.

Hayatım 21 yıldır hiç olmadığı kadar güzel ve mutlu şekilde devam ediyor. Birkaç eksik şey olduğunu hissediyorum ama elimdekilere bakıp "eeh, sikerler şu an mutluyum ve buna bir şey daha eklenirse kesin mutsuz olurum" deyip müzik dinlemeye devam ediyorum. Şu an optimum seviyeye ulaşmış durumdayım. Benim hayatıma yeni girecek bir şey bu optimumu bozup bambaşka yerlere çekebilir ve beni istemsizce mutsuzluğa ya da başka bir şeye çekebilir.

Dengeli olmayı öğrendim.

Düzgün olabilmeyi öğrendim.

Zamanımı adam gibi değerlendirmeyi ve dinlenmenin önemini kavradım, ki daima aylaklık yapan birisi için çok önemli bir şey bu.

Hayatıma yeni bir sayfa açtım gibi bir şey yazmak istemiyorum. O yüzden şöyle diyeceğim;

Anka Kuşu benim en iyi arkadaşımdı. Hep ona bakar ve yaptığının ne kadar zor ve de saygı duyulması gerektiği konusunu kafamda sadece uzaktan bakarak dillendirirdim. Denemeye kalkışmamın bile bana yorucu geldiğini hissediyordum o zamanlar, rutinimi değiştirmek ölümdü benim için. Ama sonrasında bir şey oldu, o en iyi arkadaşım bunu yapmamaya başlamıştı. Yok olmuştu ortadan. Etrafımda küllerinden doğan arkadaşımı görmek, ben yapmışcasına tatmin ediyordu beni. Ama tatminsiz kalmıştım o gidince. Çok acılar çektim. Hiçbir şey yapmamak için hiçbir şey yapmıyordum gene. Ama sonra bir sabah kalktığımda nedenini düşünmeden kendimi yakmıştım. Küllerden ibarettim. Böyle kalmayı düşündüm. Rahattı. Huzurlu gibiydi. Bunları ve daha fazlasını düşünürken kendimi tekrar et ve kemikten oluşmuş buldum. Kendimi yeniden buldum! Kendimi! Beni! Ah, Anka; sadece bir efsaneden ibaretsin oysa ki...

Nine Inch Nails - Everyday is Exactly the Same şarkısına ithaf edilmiş bir yazı değildi bu. Sadece feyz aldım.

What a Great Lyrics

2010-08-09T19:18:00.000-07:00

05:17 itibari ile kuşlar hafiften cıvırdamaya başladı. Uykum pek yok. Loop'a aldım bu lanet şarkıyı.

Her sharpened nails in my flesh make me crave for more
Her chilling cold caress makes me feel so warm
She's my addiction, the one... the one i love , my whore
She's my redemption, the one... the one i hate and adore

And with her i die
And for her i die
She's my mistress of pain

I burn in flames of lust... I covet, i crave, i desire
In her i lay all my trust as the flames grow higher
She's my addiction, the one...the one i love , my whore
She's my redemption, the one... the one i hate and adore

And with her i die
And for her i die
and therefore i sigh, she's my mistress of pain

Which Woman?

2010-08-05T14:39:00.000-07:00

Senin için ne anlam ifade ediyorum dedi kadın adama. Adam da ağzına götürdüğü çatalı bir saniye durdurdu ve yemeğindeki salataya bakarak; "Kız arkadaş anlamını ifade ediyorsun." dedi.
Gülme ile iğrenme ortası bir tebessüm ile; " O zaman alışverişe götür kız arkadaşını." dedi kadın, birkaç damla gözyaşı akıtmakta da mani görmedi. Ağzındaki eti hunharca çiğnemeye çalışan adam tükürükler saçarak; " Hallederiz" dedi, ve patatesten bir ısırık attı ağzına.

Aylar, yıllardan dayak yememek için kaçtı, yıllar da diğer yıllardan dayak yememek için kaçtı...

İkisi evlendi. Bir gün adam oturmuş birası ile maç izlerken aniden televizyonu kapattı. Kadına döndü ve soğuk bir eda ile; "Senin için ne anlam ifade ediyorum?" dedi. Kadın da aynı soğuklukta cevap verdi; " Parası çok fazla olan bir koca anlamını ifade ediyorsun." Adam da neşeli bir tavır ile; "O zaman gidip film kiralayalım, beraber izleriz." dedi.

Ayrıldılar. Adamın çok fazla olan parası daha da çok fazla olmuştu yıllar fazlalaştıkça. Kadın da zaten para ile alabileceği her şeyi almıştı çok fazla parası olan adamdan. Adam da çok fazla parasını vermişti kadın için, hiç düşünmeden. Böylelikle beraber çıktıkları dağın zirvesinden tek başlarına inmeye karar vermişlerdi. Böylesinin daha heyecanlı olacağını düşünüyorlardı.

Kadın, adama durduk yere; " Senin için bir anlam ifade etmem lazım sanırım. Buna vereceğin cevap var mı?" dedi bütün içtenliği ve utangaçlığı ile. Adam da gözlerinin içine bakarak; "Çok fazladan çok fazla parası olan benim için, çok fazladan çok fazla olan paramın fazlaca bir bölümünü beraber paylaşacak sevgilim anlamına geliyorsun." dedi. Kadın bu hazır cevap karşısında afallamıştı. Fakat aklına gelen ilk şeyi bir çırpıda söyledi kadın; " O zaman alışveriş yapalım, çok fazladan çok fazla olan paradan fazlacasını eksiltelim." dedi. Adam da bir sürü banknot çıkarıp koydu kadının önüne. Ve; "İstediğini al, ben film izleyeceğim. Ne alınması gerektiğini bilirsin sen." dedi. Kalkıp gitti; kadını öyle paraların içerisinde yalnız bıraktı.

Aylar, yıllardan dayak yememek için kaçtı, yıllar da diğer yıllardan dayak yememek için kaçtı...

Adam arabada giderlerken aniden sordu soruyu; "Senin için bir şey ifade etmiyorum değil mi?" Kadın önce duraksadı, sonra da; "Bu nasıl bir söz öyle be adam! Kocamı ifade etmem gerekiyor ama ona da izin vermiyorsun!" dedi dalga geçilmiş mahallenin kabadayı erkek oğlanı gibi. Adam da aynı ses tonu ile cevap verdi; "Kocanın parasının olması lazım. Benimse çok fazladan çok daha fazla olan bütün param sadece biraz fazladan daha da az kaldı." dedi. Kadın az ileride bir toplu katliam görmüş gibi ağzını açtı. Aynı orantıda da gözlerini... Ama yaş gelmedi kadının o beyzbol topunu andıran gözlerinden. Zar zor bir cümle çıktı ağzından, silik bir şekilde; "Ben seni seviyordum, hala da seviyorum. Benim, senin sayende sahip olduğum gizli bir hesabım vardı. hep yarısından fazlasını oraya koydum, ve de hiç dokunmadım. Çünkü bir gün her şeyi tüketeceğimizi biliyordum. Çünkü bunları hesapladım, çünkü adi herif seni seviyorum. Parayı değil seni! Ve inan bana oradaki eder tamı tamına, çok fazladan biraz daha fazla." Adam ani bir fren yaptı. Kadın kafasını torpidoya vurmamak için emniyet kemerine sarıldı; faydası da olmadı değil. Adamın tek yaptığı gözlerine bakmak oldu. Gördüğü tek şey ise inmeye başlamış beyzbol topuna benzeyen o gözler oldu. Göz pınarlarına kadar neredeyse kuruydu kadın. Ve hile de yapmıyordu besbelli...

The crying woman is a scheming woman.

Wanna Go Outside?

2010-08-04T14:45:00.000-07:00

Yazın gelmesi ve Hatay'dan dönmem ile beraber tamamen saçma bir yaşam alanı içerisine girdim. 04:00'a kadar dizi ya da film izliyorum, sonra da 06:00 veya 07:00'ye kadar da iki kitap okuyorum. Daha sonra yeni kalkan kuşların birbirlerini günaydınlamaları eşliğinde uyuyorum. 15:00 ya da 18:00 arası bir saatte de uyanıyorum. E haliyle de hiçbir yere gitmek istemiyorum. Hem sıcak hem de mallaşmış oluyorum.

Etrafımdaki insanlardan artık kaçmaya başladım. Pek fazla iletişim kurmama yolunu seçiyorum. Desperate Houseguy oldum amk resmen.

Hiç kimseden artık hiçbir şey de beklemiyorum. Odamda yaşayıp gidiyorum. Anime, dizi, sinema, müzik ve kitap dışında yaptığım pek fazla bir şey yok. Kadıköy'e iniyorum arada, insanlar yüzümü unutmasın diye. (:

Mustafa'nın dövme makinası almış olması ise beni son günlerde heyecanlandırıp sevindiren tek şey diyebilirim. Denkleştiremediğim dövme parasını artık taksit taksit ona ödeyebileceğim. Kısaca bir ay sonra dövmeleniyorum. Ama tabii bu gidişle Yakuza olmaktan da çekinmiyor değilim, sonuçta elimin altında bir dövmeci olacak!

Her neyse, öyle işte. Birinin kolumdan tutup silkelemesi lazım beni.

2010-07-29T17:46:00.000-07:00

Kitap okuyup yatacağım birazdan.

Çift kişilik yatağımda gene başka bir çapraz yatma gecem/sabahım.

Sen yerine artık yastıklar sevgilim.

Kalkmamak için bitmiyor nedenlerim.

Sometimes Beer Is Just a Beer

2010-07-26T12:56:00.000-07:00

Biradan pek haz etmem, herkes de bilir bunu. Lisedeyken overdose şekilde sahillerde teenager şekilde içtiğimden olsa gerek aramızdaki bütün ilişki kesilmişti. Bir de gastritime de pek iyi geldiği söylenemezdi.

Ama bugün garip bir şey oldu. Bizimkiler Guitar Hero'dan çıktıktan sonra bira içelim dediler, bense diretmek yerine hadi hadi diyerek körükledim...
(Ulan yazı ilk defa bira içmeye başlayan birinin anısı gibi olmadan müdahele edeyim)

Kadıköy tayfamı özlemişim. Hem de tekmili birden orada olunca cidden özlediğimi fark ettim. Yağmur yağmaya başlaması ile Karin'in bahçesinin üst tarafı kapandı ıslanmayalım diye! Biz de apar topar biraları içerek biraz ıslanalım, serinleyelim bu bunaltıcı sıcakta dedik; ama çıkmamız ile beraber yağmur çiselemeye döndü. Hatta yok oldu neredeyse.

Yağmur bile tereddütte yağarken. Ulan yağsam mı n'apsam diye düşünüyor. Amk yağmura da mı benzetecektim kendimi. Hala oryantasyondayım insanlara tekrar karışabilmek konusunda sanırım. Eskiden evde 5 dakika bile duramayıp birinin yanına kaçardım.
(Yazar burada aslında ajıtasyon yapmak istemiyor ama, o yöne gidişi bir türlü durduramıyor.)

Gerçekten başarılı bir Anti-Sosyalim ben. Ya da, diye diye kendimi bu hale çevirdim; tam emin değilim.

Neyse, yalnızım ama biliyorum ki yalnız değilim derinlere indiğimde.

Dedim ya, oryantasyonum halen devam ediyor, hele bi' bitsin de...

Damn Cops!

2010-07-25T15:26:00.000-07:00

Yağız: Amk, çevirme var.

Caner: N'olacak oğlum.

El işareti yaparak kenara çektirir.

Amerikan hayali olarak, polis memuru yaklaşana kadar ellerim direksiyonda kalır ve yanaşınca cam açılır usulca.

Polis: Arabadan inin bakayım bi'.

C: İneyim mi lan ben de?

Y: Ne bileyim amk ya, öf.

P: Arkadaş da insin söyle ona. Geçin şöyle öne doğru. Ne iş yapıyorsunuz?

Y: Öğrenciyiz memurum.

P: Öyle mi? (Bizi süzer tepeden tırnağa). Arabada yasa dışı ya da bulundurulması yasak bir şey var mı?

Y: Hö?

P: Var mı ulan işte bir şey üstünüzde?

Y: Yok memur bey. (Memurumdan memur beye direk geçiş)

P: Nerede okuyorsunuz, bölüm ne?

Y: İstanbul Üniversitesi'ndeyiz, Veterinerlik okuyoruz.

P: Derdime çare baytarım yok keh keh keh.

Y: ?!?!?!?!

P: Neyse, kimliklerinizi arkadaşa verin bi baksınlar sabıkanız var mı diye; ben de arabayı arayayım bakalım.

Y: Tabii memur bey.

P: Tamam, gidin artık beklemeyin, bitti.

Y: Amk bari paspası düzeltseydin, kaldırıp bırakmış.

C: O değil de, önümüzdeki çevirilen kadın manyaktı.

Y: Harbiden ha, afetti.

C: Sabıkası varmış ama. Polis öyle dedi diğerine.

From Dusk 'Till Dawn

2010-07-25T09:34:00.000-07:00

dostunla şafak sökerken
balkonda
kakao likörlü süt içerek
dertleşmek
kadar
güzel bir şey
olamaz

Happy Fuckin' BDay!

2010-07-22T13:50:00.000-07:00

10 dakika sonra falan doğum günüm. '89 yılından beri burada yaşamaya çalışıyorum, hayatımı idame ettirmeye gayret gösteriyorum. Hep aynı teranerler içerisinde çıkış yolunun olmamasına küfür ediyordum. Ama bu doğum günümde bir farklılık yapacağım.

Evet, hiçbir şekilde dışarı çıkmadan evde rakım ile şarabım ile müziklerim ile yalnızlığımın 21. yılını kutlayacağım. Yalnızlığımın kelimesi çok ağır olmuş olabilir ama, istisnai isimler üzerine alınmasın lüften. Amacım ajıtasyon yapmak da değil; sadece bilgilendirmek.

Hem zaten her sene parti yapınca aynı teranerler dönüyor;

-Abi orada olmasın ya, uzak bana.

-Adamım ya, x gelmesin kız arkadaşım problemli biliyorsun.

-Moruk, şehir dışındayım yoksa gelirdim.
.
.
.

Zaten yaz gününde doğmak kadar piç bir şey yok; hep doğum gününde insanlar başka şehirde oluyor. Ha bir de çağırılmayı bekleyenler var ki, onlara diyecek hiçbir şeyim yok.

Aa zamanım gelmiş, dur bakayım kimler kutlayacak. :D

That's How People Grow Up

2010-07-21T17:33:00.000-07:00

"i was wasting my time trying to fall in love disappointment came to me and

booted me and bruised and hurt me"

Tekmelerime karşılık, bana tekmelediğim kişiler için başkaları tarafından bir sürü tekme geldi hayatımda. Hayal kırıklıklarım bu tekmeler sayesinde benden uzağa gitti ve en nihayetinde de yok oldu. En azından düşene de bir tekme atmak yerine kalkmalarını bekledim ben de onların. Düşen birine tekme atmak acizliktir sadece, ve ben de aciz birine vurmayı kendime yakıştıramıyorum; hayatımda hep zorlu olanı istiyorum, uğraşmayı seviyorum.

"i was wasting my time praying for love for a love that never comes

from someone who does not exist"

Olmadık kişilerden olmadık şeyler istedim daima. Yapabilecek biri yerine, yapamayacak birinin yapmasını istedim hep. Kimisi başardı, kimisi başarısız oldu, kimisi de denemeye tenezzül bile etmedi. Tatminkar olamıyorum bu yüzden de. Birisinden, boyunu aşacak bir şey istemek ve yapacağına kendini inandırıp beklemek tamamen mazoşistliktir. Evet, ben de bir mazoşistim. Olmayan birisinden, olmayan bir şey bile istediğim oluyor ya, neyse...

"i was wasting my life always thinking about myself someone on their deathbed said

there are other sorrows too"

Bencilim, hep de öyle kalacağım. İstisnai birkaç kişi dışında hep kendi menfaatim olan şeylerin peşinden koştum. Hep de koşacağım. Sevmeyi bile kendim için istiyorum. Beni sevsin yeter. Hep sevsin, daha fazla sevsin. Bazen de hiç sevmesin beni. İstediğim şeyler ile yaptıklarım ters yönde oluyor. Ama dengesizlik değil bana göre bu; akıl ile mantığı canlı tutuyorum. Tek bir tanesine yüklenmiyorum. Ama sizin için dengesizim ben tabii. Siz öyle bilin, zerre takmıyorum.

Büyüyorum triplerine girmedim, hayır. Her saniye gelişiyorum. Kendimi tutabilmeyi öğreniyorum. Sabır neymiş onu öğreniyorum. Kendi hayatımı izliyorum uzaktan, sessizce. Belki bir yok oluşa giden benin arkasından sessizce yas tutuyorumdur. Bu gidişle zaten yalnız öleceğim, öldüğümü de ancak 3 gün sonra binayı saran leş kokumdan anlayacaklar. Yalnız kalmaktan korkuyorum. Kimseyi de istemiyorum oysa ki...

Sahi ya, ben n'apıyorum?!

Rehabilitasyon Merkezim

2010-07-20T17:02:00.000-07:00

Bazen kilometreler uzaklaşmak için sadece birimdir, bazen de beyni sıfırlamak için bitiş çizgisidir.

"Kumsalda gece deniz sesleri, kumda uzanmışsın, üstünde yorgan niyetine yıldızlar, sessizlik; abi huzur budur" diyenlere siktir amk derdim. Evet, göt oldum; fenafillah vaziyette adamı huzur ile dolduruyormuş. Dahası, salak salak şeylerden arındırıp, adam gibi beyni çalıştırıyormuş. Paslanmışım amk.

"bilirim, çok kirlidir aşk sicilim
sadakat konusunda pek iddialı değilim
ama bu kez farklı olsun diye
sen denersen, ben de denerim"

Uzaklaşmak demek artık benim için arınmak demek. D-Tox yapıldı bana, adsız alkolikler toplantısının son günündeki bağımlılar gibi çıktım ve bomboş kumsala hönkürdüm;

-20 gündür temizim! Ağzıma dahi sürmedim! (Her bağımlıda olduğu gibi yalanlar ilk cümleden sonra başlar) Burası bana doğru yolu gösterdi. Beni arındırdı, benim için bir terapi, bir rehabilitasyon merkezi oldu. Hepinize çok teşekkürler adsızlar!

Bir de ilk gün, kumsalda içimden söylediklerim var tabii;

-Ben bir bağımlıyım, kurtulmam imkansız. Hayır, sarılmayın bana! Hoş geldin de demeyin hepbir ağızdan! İmkanını bulunca gene başlayacağım, hepiniz de aynısını yapacaksınız!

Yaptım, temizim derken de kirliydim üstelik. Çünkü geri döneceğimi biliyordum. Gene yapacağımı biliyordum, ve gene de yaptım. İlk günden son güne kadar da yapmaya devam ettim.

Ben lanet olası bir bağımlıyım.

Farkındalığım yükseldi, herbir koldan zehri almaya; insanlara bu zehri vermeye çalışıyorum. Daha sonra da kefaret listem çoğalıyor. Ben bir bağımlıyım...

Takıntı bağımlısıyım, tatminsizlik bağımlısıyım, ego balonu şişirme bağımlısıyım...

Hatay Günlükleri #2

2010-07-09T08:40:00.000-07:00

7.gün Hatay-Samandağ'da. Artık herkes tek vardiya, gece arazisinde. 2 grup halinde kaplumbağa arıyoruz. 15km. sahilde kum üzerinde yürüyoruz karanlıkta.

Kafamı boşaltmak için gelmeme rağmen, salak salak şeyler peşimi bırakmıyor. Fazla umursamamaya çalişsam da, sinirlerime bazen engel olamiyorum. Neyse, burada her şey çok güzel.

Dün Samandağ çarsıya indim. Berbere gidip sakal tıraşı oldum. O kadar samimi ve işlerini tam yapma aşkı ile kavrulan insanlar göreceğimi sanmiyordum. Dürüm yedim ve hayatımda yediğim en harika dürümdü.

Her şey çok güzel gidiyor, hayatım içinde çok güzel kararlar alıyorum. Buradaki herbir etki, bana olumlu bir tepki olarak geri dönüyor.

Son olarak da;
I'm the coolest guy ever!

Hatay Günlükleri #1

2010-07-05T15:27:00.000-07:00

3. ya da 4. gecem Hatay-Samandağ'da.

Biraz huzur bulmak için geldim buraya; sanirim buluyorum biraz.

Yaşam olanakları minimumda olmasına rağmen, çok fazla zorluk çekmedim; ve buna da çok şaşırıyorum.
Ranzanın üst katında uyuyorum. Çıkmak o kadar zor ki, kimi zaman salondan kalkmayip burada yatayim diyorum.

Gece arazileri... En çok huzur dolduğum zaman dilimi.
22:30 gibi vuruyoruz kendimizi karanliklarin icinde Samandağ sahiline. Dalgalar kıyı şeridini döverken el ele kol kola yürüyorum. Kaplumbağa gördüğümüz zaman ise, kumlara uzanip milyon tane yıldızın görsel şölenine bakiyoruz; arkadan da deniz korosu eşlik ediyor. Birbirimizin kucaklarinda, karınlarında yaptığımız sohbetler koyulaşırken, kaplumbağamız transa geçerek yumurtalarını kazdığı çukura kusuyor...

Akşam yemeklerinde herkes sofrada bulunmak zorunda, keza kahvaltida da. Adını duysam koşarak kaçtığım yemekleri, burada büyük bir iştah ile yemekteyim. (Annem duymasın)

2.5 saat sonra gene araziye çıkacağım. Biraz daha huzur dolmaya, kimseyi umursamamaya...

Psycho Killer

2010-04-08T12:29:00.000-07:00

"Sometimes I feel like a motherless child

A long long way from home..."

Kulaklıklarını çıkardığında duyduğu son sözlerdi bunlar. Halbuki annesi de vardı, neden bu şarkının kendisini bu denli etkilediğini merak ediyordu. Ve en sonunda da dayanamayıp istisnasız şekilde kulaklığını çıkarırdı; zaten gideceği yere de gelmişti. Annesini arama dürtüsüne engel olamayıp eli telefona gitti.

-"Efendim anneciğim?"

-"Naber anne, ne yapıyorsun? Öyle bir arayayım dedim."

-"Hayırdır, durduk yere hiçbir zaman aramadın beni hatrımı sormak için, bugün mü arıyorsun?"

-"Öf, neyse görüşürüz."

-"Yağ-"

Telefonu suratına kapatmıştı annesinin. Haklı olduğunu bilmesi daima onu sinirlendirirdi...

"Seninle yeniden iletişim kurmaya çalışmak gerçekten büyük bir hataymış, bir sene öncesinde kalmışsın hala!"

Aldığı sigara paketine baktığında, burnuna eskilerden kalma bir oda kokusu çarptı. Koku, hafızayı en çok harekete geçiren şey olmasından ötürü sinirlerine hakim olamadı. Zaten olmasını da beklemedi, zerre karşı koyma isteği yoktu. Zaten istese de koyamazdı, bunu unutmuştu. Paketinden bir tane sigara çıkardı, zarifçe ağzına koyduktan sonra çakmağı ile yaktı. Başını kaldırdığında, göğe yükselmeye çalışan ama bir türlü ulaşamayan bir kuş gibi duran bina gözüne çarptı.

-"Aradığım yer burası, hala aynı, her şey aynı. Bir şey hariç..." Dedi mırıldanır bir ses ile. Sigarası da bitmek üzereydi. En son ne zaman buradaydı, neden buradan ayrılmıştı, neden, neden, neden... Nedenlerdi belki beni yaşatan dedi. Binaya doğru, bir ceylanın zerafetinde ilerledi.

Şansına dış kapı açıktı. Merdivenleri çıkarken, önce montunu, ardından da kazağını yere fırlatırcasına savurdu. Vücut hatlarını ortaya çıkartan bir t-shirt giymişti.
Kapıyı yumuşak ama kararlı şekilde 5 kez çaldı. Kapıya yaklaşan birinin olduğunu hissettiğinde kulakları gayriihtiyari olarak geriye doğruldu. Kapıdaki kişinin, delikten ona baktığını üzerinde hissetti, kendini hazırladı. Bütün kaslarını germişti, kapı açılır açılmaz bütün kaslarını maksimum düzeyde kullanacaktı. Kapı bir anda açıldı ve kasları orada öylece kaskatı şekilde kaldı. Sonrasında ise sonsuz karanlık vardı...

"Saçmalamayın, siz bu yaptığınız ile yaşadığınız acıyı başkalarından çıkarıyorsunuz; bu iki kere iki eşittir dört."

Gözlerini yavaşça açtığında, kafasında filler orgy yapıyordu sanki. Beyni istemsizce Majezik adlı farmakoloji harikası analjeziği aradı. Buldu da. O ilacı görmesi bile ağrısını azaltmıştı.
Odasından çıktığında, gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Her yer boş içki şişeleri ve bardaklarla doluydu. Gene çok içmiş ve olanları sabahın ilk saniylerinde idrak edememişti. Koşarak odaya geri döndü ve şaşkınlık verici bir şekilde yatağında kimse yoktu. Oysa bu tip içkili eğlencelerden-ki kendisi parti lafınından pek haz etmezdi- daima bir kadın ile beraber olarak günü kapatırdı. Ağzının içi kupkuruydu, ciğerleri nefes alırken zorlanıyordu. Yaşlanıyorum diye düşündü. Bunu bir an cidden düşündüğünü fark ettiğinde herkesin uyanık olmasına aldırmadan, okkalı bir kahkaha patlattı.

-"Uyanın lanet ibneler! Hepiniz şimdi evimden siktir olup gidin!" diye istemsizce bağırdı. Bir, iki kişi dışında kimse ona aldırış etmedi. Bu daha da sinirlenmesine neden oldu. Zaten sıkıcı hale getirdiği hayatından kurtulmak istiyordu, neden bu karı doyumsuzu manyakları yok etmiyorum diye düşündü. Düşünmesi, onun yapması anlamına geliyordu. Perdeleri tutuşturdu. Kimse kılını kıpırdatmamıştı. Donunu giyip, kapı koluna dokundu. Ama bir terslik vardı, kapı kolu sanki arkadan tutturulmuş ve hiçbir şekilde açılmayacak gibiydi. Paniğe kapıldı. Paniğe kapılmasından nefret ediyordu, bu yüzden de üstüne bir de öfke eklendi. Kapıya bütün gücü ile abanmaya başladı, ama her vuruşunda omzu yok oluyordu. Sonrasında ise, kırmızı alevler arasında sonsuzluktu...

"Abi banko diye bir şey yoktur hayatta."

-"Bir kere, her şeyden önce kendine güveneceksin. Bir işi yapamasan bile, ben yaparım diyeceksin."

-"Orası öyle de, işte insan tedirgin oluyor arada moruk. Ya yapamazsam, ya olmazsa, ya tutmazsa..."

-"İşte bunu düşündüğün an asıl yapamazsın. Hayır abi, yapacaksın, yaparsın. Ben hep böyle yaptım, hep de yaptım. He, yapamadığım şeyler olmuştur elbette, ama önemsiz, dişe dokunur şeyler değil."

-"Bilmiyorum. Fazla özgüven felakete sürükler adamı, göt kalkmasın moruk, ne havada olsun ne de yerde."

Konuşma seyrinde devam ederken, bir patlama oldu. Oturdukları çay bahçesina yakın bir yerde olduklarını tahmin edebiliyorlardı, zira önlerindeki tavlanın pulları patlamanın etkisi ile hareket etmişti.

-"Abi, ben gidip bir bakayım ne oldu diye."

-"Dur, ben de geliyorum; şu hesabı ödeyeyim."

Hesabı ödeyip, dumanın geldiği tarafa gittiklerinde, yerde bir kız yatıyordu. Tanınmayacak hale gelmişti yüzü, vücudu, her yeri... Arkadaşının telefonu çalmış ve aniden ailesinin yanına dönmesi gerekmişti. Yerdeki cansız beden ile başbaşa kaldığını hissediyordu, ama oysa yanında memleketimin olmazlarsa olmazları meraklı kalabalık vardı. Belki etrafında bir yaygara kopuyordu, belki birileri bağırıyordu. Ama o halen yerdeki cesede bakıyordu. Einstein'ın dediği gibi zamanın göreceli olduğunu, an itibari ile yaşıyordu. Zaman kavramı 60 dakikanın 1 saate denk geldiği değil, saniyelerin yıllara tekabül ettiği başka bir boyuttaydı.

Yerdeki kız, onun sevgilisiydi. Evet, bu ancak filmlerde ya da ağır sıkıcı romantik duygu sömürücü hikayelerde olurdu. Ama bu kez onun başına gelmişti. Yarım saat kadar önce konuştuğu, ve kendisinden çok uzakta olduğunu düşündüğü sevgilisi tanınmayacak halde yerde yatıyordu.

-"Keşke, üsteleseydim, yalan söylediğini hissetmiştim. Ah, salak ben!"

Beyni saniyelerin yıllara tekabül etmesine inat yaparcasına çok hızlı çalışıyordu. Aklından yaptıkları; daha doğrusu hiçbir zaman yapmadığı şeyler geçiyordu. Hiçbir zaman üstelemiyordu dediklerini sevgilisinin. Dediği şey ya doğruydu ya da yalandı. Ama hiçbiri onun umurunda değildi, çünkü o, oydu. Götü daima havada olan şahıstı. Ve bu ona felaket getirmişti, sevgilisini öldürmüştü...

Kendine geldiğinde üstündeki gömleğin terden sırılsıklam olduğunu fark etti. Kabus gördüğünü düşündü, ki buna kendini inandıracak bir sürü delil vardı kendi kafasında.

-"Sonsuz karanlık, kırmızı, yanıklar..."

Elini yüzünü buz gibi su ile yıkadı. Kendine gelir gibi oldu. Bir çay koydu, hemen sigarasını da yaktı. Balkona çıkmak için kapının sürgüsünü yana kaydırmayı denedi ama başaramadı. Elleri neredeyse tutmuyordu. Diğer elindeki bardak, kendini yerde zilyon tane parçaya ayrılmış vaziyette buldu. Kapının camından kendisine baktığında, yüzünde kırışıklıklar kamp kurmuştu. Televizyonu açmak için hamle yaptığında, elleri ona ağır geldi. Zor da olsa televizyonu açtığında da kendini gördü... Korkudan kaskatı kesilmişti. Ellerinde yaşlılara özgü kahverengi beneklerden türediğini fark etti. Ağlamak için bir an ayağa kalktı ama bunu da başaramadı. Sanki her şey yok oluyordu. Her şey, ama her şey...

Yaşamını boşa idam ettirdiğini fark ettiğinde, televizyonda gençliğini gördü. Ona, evet anlamında kafa salladığını sandı bir saniyeliğine...

-"Ben bir katilim, ben bir katilim."

-"Evet, ben kahrolası bir katilim. Kendimi öldürmek ile kalmadım etrafımdakileri de öldürdüm! Siktir! Siktir!"

"Öldüğünü anladığında, her şey için çok geçtir."

Obsession

2010-02-09T17:33:00.000-08:00

-''Aptal!, takılıp kalmışsın kaç senedir! Hastalıklı olmuşsun! ''

Takıntılarımız bize yön veriyor. Her nefes alışımızda o takıntı burnumuza hava olarak girip, ciğerlerimizde alveollere baskı yapıyor. Tamamen hastalıklı, tamamen köşeye sıkışmış...

-''Hala onun için mi ağlamak istiyorsun? O kadar uzun zaman oldu beyinsiz, nasıl hala kalbinde pompalanan kanda olduğunu söyleyebilirsin? ''

Yenilgidir bunun adı.
-''Salak''

Yaşadıklarına takılı kalmaktır. Ondan kaçarken; kendine güvenli bir oda buldum diye sevinirken, aslında o odanın içinde tekrar karşılaşmaktır takıntılı olmak. Ve o odadan çıkamamaktır. Bir koku, bir mekan ya da bir melodinin notası bile senin içindeki hastalıklı organları titretmeye yetiyordur.

-''Get over it man, really...''

Atlatamıyorum, nedense. Takıntılı olmak hoşuma mı gidiyor?

İşte bu kötü dostum. Gerçekten çok kötü. Takıntının verdiği acıyı sevmeye başlamak, senin bittiğinin göstergesidir.

Hayır, hayır. Ben sadece geçmişe ihanet etmek istemiyorum.
''Hah hah, sen ona ihanet edip aldattın, geçmişe mi ihanet etmekten korkuyorsun. Güldürme beni

Ah, evet haklısın. Ama bari geçmiş kalsın elimde. Yoksa onca zaman ne olacak? Eh, ben de böyle düşünmeye başlamışsam şayet, işler yolunda değildir heralde.

Yağız, o kadar mal ki, hala aynı şeylerde takılı kalmış. Aşamamış kaç yıldır olanları. Yedirememiş.
Acınacak halde olmayı yediremiyor kendine. Hep güçlü olmalı, çünkü güçsüzler salaktır!

Ben de salağım artık. Herkese söyleyebilecek kadar hem de.

-''Get over it man.''

Don't Say Goodbye

2009-12-22T10:21:00.000-08:00

Dıt dırın dıtdıt dırın...

Elini gelişigüzel uzatarak alarmı kapatıyor. Gerçi alarm denemezdi ona, artık alarmlı saatlerin yerini cep telefonları almıştı; o da öyle yapıyordu. Gece yatmadan telefonundan kurup alarmını uykuya teslim oluyordu. Kalktığında ise bir ölüden, daha acı çekiyordu...

Kalçasını kaşıya kaşıya lavaboya gitmesindeki en önemli neden; soğuk suyu yüzüne vurmanın onu biraz daha ayıltmasını, böylelikle gözlerini daha rahat açabilmesini sağlaması idi. Kahvaltısı hazırdı. Her zaman ondan önce kalkan ve hiçbir zaman kahvaltısını eksik etmeyen bir anneye sahipti. Ama o bunu umursamıyordu. Uyku sersemi olması ile alakalı bir durum değildi bu, her zaman böyle hissediyordu. Aile fertleri onun için aile ferdi olmaktan öteye geçemiyor, dahası aile ilişkilerini sıkıcı buluyordu. Özgürlük tanımı onun için çok ekstrem noktalardaydı, bunun farkında olmasına rağmen, bundan zerre etkilenmiyordu... Sadece bazen neden böyle acaba diye düşünüyor, ama beş dakika geçmeden bunu düşünmekten daha önemli şeyler yapması gerektiği kanısına varıp başka şeylerle haşır neşir oluyordu.

Hayatı genel rutinler üzerine kuruluydu. Ya okula gidiyordu, ya spora, ya rugby'ye ya da Kadıköy'e... Hayatı bunlar üzerine kuruluydu.

Tren beklerken bir sigara yakmak onun için çok büyük bir zevkti. Akbilini bastıktan sonra, gözüne kestirdiği bekleme yerine giderken sigarasını yakardı. İlk nefesi insanların yaptığının aksine, dışarı değil içine çekerdi. Garip bir adetti, böyle alışmıştı. Eh, alışmış kudurmuştan beterdi sonuçta. Sigara içerken tek üzüldüğü nokta, sigaradan hiçbir haz alamayışıydı. 2-3 senedir durum böyleydi. Haliyle, sigara onun için sadece bağımlılıktı. İçmeyi seviyordu, içmenin bağımlısıydı...
Sigarası bitmeye yüz tutarken hep treni gelirdi. Bazen de 2-3 nefes çeker çekmez gelirdi. İbne T.C.D.D. diye küfür ederdi bu zamanlar...

Yüzlerce insan arasında yerini alırdı her gün, her sabah... Kompartman ağzına kadar doluydu. Herkesin kendi telaşı vardı, kiminin ise hiçbir telaşı yoktu. Gözlemlemeyi severdi. İnsanları incelemek, onlar hakkında tahminler yürütmek, onlar için gelecek belirlemek, onlar için kurgular yapmak... Bunların da bağımlısıydı. Beş dakika içinde hayatına bir sürü insan sokuyordu, beş dakika sonra hepsini unutuyordu. Bazen kendi yaşamını bile unutuyordu.

Tren seyahati sonrası, metrobüse biniyordu her zaman. Zaten okuluna başka ulaşım aracı da yoktu onun dışında. Bir insanlık dramıydı bazen metrobüse binebilmek. O öyle yorumluyordu. İnsanları inceliyordu burda da. Kimisi işine geç kalmış, patronundan yiyeceği fırçayı düşünüp yüzünü ekşitiyordu, kimisi sınavına geç kalmış, evdekilere ne söyleyeceğim derdindeydi... Ortak olan tek şey vardı... ''Dert''...

Hep dörtlü tarafa otururdu. Cam kenarını hemen kapardı. Bu da hiç şaşmazdı. Yolculuk boyunca 3 kişi gözlemliyordu. 3 farklı yaşam, 3 farklı dert...

Son durağa geldiğinde ise, bekliyordu insanların inmesini. Özellikle beraber geldiği o 3 yaşamın inmesini. Hayatından çabuk çıkarmak istemiyordu. Gidişlerini görmek en büyük acısıydı. O onları bir şekilde tanıyordu yolculuk boyunca, ama onlar bir elveda demeden haldır haldır gidiyorlardı. Ayrılık hep acı vermişti zaten...

Ayrılıktan çok çekmişti. Hayatı hep metrobüsteki, trendeki insanların gelip gitmesi gibiydi. Hep yeni kurgular yapıyor, yeni hayatlar öğreniyordu. Öğrendiğinde ise o terk ediyordu... Elveda diyordu ama daima... Çünkü biliyordu o, elveda demeden gitmenin acısını... Her gün yaşamıyor muydu o acıyı? Her sabah?

Belki de bu yüzden üzülüyordu. O insanların hayatını tam öğrenemeden onlar, elveda demeden ayrılıyordu. Her şeyi bilmek en büyük arzusuydu, egosuydu. Yarım kalmış şeyler ona acı veriyordu hep... Bunu değiştirmek istiyordu ama. Hem de çok istiyordu.
Birinin yaşamını tamamıyla öğrenmek ve elveda dememek istiyordu. Ama yapamıyordu... Onların bir şekilde elveda demesinden korkuyordu...

Korku akıl katilidir. Korku toptan yokoluşu getiren küçük ölumdür. Korkumla yüzleşeceğim. Ve geçip gittiği zaman, geçtiği yolu görmek için gözümü ona çevireceğim. Korkunun gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacagım.
(Dune - Frank Herbert)

Bilim- Kurgu'm Geldi

2009-11-28T06:00:00.000-08:00

Yatağından sıçrayarak kalktı. Demin gördüğü rüya, yani, beyni tarafından, kaslarını böyle harekete geçirmişti. Etrafına baktı ve saniyesinde bunun bir rüyadan ibaret olduğunu anlamıştı. Fakat buna rağmen hala rüyada hissettiği korku, heyecan ve keder duyguları hala bedenindeydi.

Yanında duran sigarasını yaktı hemen, yavaş yavaş normal hisleri, gerçek dünyadaki hisleri, geri geliyordu. Korkunun yerini, uyku mahmurluğu almıştı bile...

Neden bir rüya insanı böylesine hissettiriyordu? Neden gerçek gibiydi?

Her zaman yaptığı gibi elini yüzünü yıkadı, ne kadar yüzünü silerse silsin o ıslaklık 2-3 dakika daha sakallarında durmaya mahkumdu. Ve o serinliği de zaten çok seviyordu, yadırgamıyordu. Bilgisayarını açarak maillerine, msnine vs bilimum online komünikasyon dalgalarına baktı. Konuşacak birini aradı eli.. Ama ne hakkında konuşacaktı ki?
''Beni bir rüya gördüm demin, çok kötüydü, gerçek gibiydi! Neden böyle oluyordu?'' Böyle dediği an, kim olursa olsun vereceği cevaplar belliydi. Ya akşam götünü açıp yatmış ve soğuğu yiyip kabus görmüştü, ya da akşam yemeği fazla kaçırmıştı ve ya daha da realist yaklaşan birine denk gelip, olur öyle ithamına maruz kalacaktı. Vazgeçti o an zaten...

Uyku insanın teslimiyetidir, karanlığa teslimiyetidir.

Kafasındaki bu düşünceleri bırakıp hazırlanmaya başladı. Bir arkadaşı ile buluşacaktı. Gerçi gideceği yer hakkında hiçbir fikri yoktu. Eh, sora sora Bağdat bulunuyordu neticede. Kasılmadı bunu düşündüğü an. Rahatladı ve ne giysem diye düşündü. Dolabını açması ile kapaması bir oldu, kapının arkasında asılı duran gömleği giydi, altına da kotunu. Çıktı evden...

Rüya bir bilinmeyene gidiş, bilinecek şeyi ön görüştür. Rüya bizi daha önce görmediğimize hazırlar...

Dolmuştan inip, gideceği yerin otobüsünü sordu tanımadığı birisine. Bindi otobüse. Müzik dinlemeye başladı. Etraf ile pek ilgilenmiyordu. Şoföre ineceği yeri söylemişti zaten, zamanı geldiğinde şoför onu indirecekti. Uyuklamaya başladı... İçi geçti, bir müddet sonra otobüs geniş bir çukura girince gözlerini tepkisel olarak açtı. Karşısındaki yaşlı adam, gözbebeklerinin ilk anından son anına kadar iyice dikkat etmişti. Önce kocamandı, sonra küçülmüştü. Bu bakışlar onu tedirgin etmeye yetmişti. Dikkatini dağıtmak için dışarıya baktı. Hiç görmediği binalar, hiç görmediği marketler, dükkanlar vardı. Garip diye düşündü. ''Bugün buraya gelmesem burda bir yaşam olduğuu bilmeyecektim, bu binaları göremeyecektim'' dedi kendi kendine. Yaşlı adam bunu duymuştu. Adama dönüp, '' Senin görmediğin yerde kimse yaşamaz genç adam, gördüğün için yaşıyorlar şu an'' dedi. Ve yaklaştıkları durakta apar topar indi... Adam şaşırmış, biraz da ürkmüştü. Ne demek istemişti ki? Ürpermesinin nedeni ise bu ihtiyarın dediklerini mantıklı bulmasıydı... Daha da derinlere inerek düşünecekken, şoför adamın ineceği yerin burası olduğunu bağırdı. Sesi umursamaz ve horgörülüydü. Yarım ağız teşekkür etti ve indi...

Duyularınla algılayamadığın şeyler yoktur, sana göre yoktur! Algılarsan vardır! Görmediğin birşeye var demek, tatmadığın bir yemeğin lezzetli olduğunu söylemektir. Yani yalandır!

Eve gelmişti. Yorgundu biraz. Beyni zinde ama kasları onlara ihanet ediyordu. Beynini kullanmak istedi. O moruğun ne demek istediği üstünde kafa yormaya başladı... Gittiği o ilçe, gittiği için mi vardı? Bütün hayat benim yaptıklarım üzerinden mi dönüyordu? Mantıksız gelmesine rağmen, egoları hafif oynaşmaya ve bütün hayatın kendi üstünden döndüğü olgusuna inanmaya başlamıştı. Neden rüya görüyordu peki? Neden gerçek gibiydi? Çıldırmak üzere olduğunu düşündü. İzlediği filmler, okuduğu kitaplar, çıldırmasını tetikliyordu... Bir anda beyninde şimşekler çaktı. 2 haftadır tek bir salise rüya görmemişti. Eh, bu süra zarfında da hiç bir yere gitmemişti. ''O zaman 2 hafta boyunca evinin etrafı dışında hiçbir yer var olmamıştı.'' dedi yüksek sesle. Sesinde heyecan vardı. Bir sigara yaktı. Küllüğü koydu. Dumanı izledi, izledi, izledi... Uykuya daldı...

Sabah kalktığında gene hiçbir rüya görmediğini fark etti hemen. Ve bugün gene evdeydi. Parçaları birleştiriyordu kafasında. Hiç bilmediği bir yere gitmek istedi. Neresi olduğu kafasında mevcut değildi. Ama bilmediği bir otobüse binip bilmediği bir yeri görmek istedi. Eğer bu olursa kafasını kemirdiği düşünceyi çürütecekti. Ama bir sorun vardı, arkadaşı bugün evine gelecekti. Onu arıyıp, bir işi çıktığını söyleyecekti. Telefonu eline aldı, numarayı tuşlarken; kapı çaldı. Havaya okkalı bir küfür savurdu. Kapıyı açtı. Klişe selamlama ritüellerini yaptılar. Tek gidemiyorsam diye düşündü, onunla giderim. Evet! Arkadaşı ile gideceklerdi. Fakar tam bu esnada, arkadaşı tuvalete koşturdu. Öğürme sesleri geldi. Bu sefer havaya değil, arkadaşına okkalı bir küfür salladı. Kustukça kusuyordu. Beş dakika kadar sonra ses gelmemeye başladı, tuvalete gidip baktığında arkadaşı baygın halde yatıyordu. Tabii arkadaşı okkalı bir küfür daha yedi bu esnada. Arkadaşını arabaya koyup, daha önce gittiği hastaneye götürdü. Bütün gece başında bekledi onun. Kimsesi yoktu zira arkadaşının...
Avluda sigara içerken düşündü...

'' Ben rüya görmedim. Yeni bir yere gidemedim. Ben rüya gördüm, hiç görmediğim bir yere gittim. Evet! Rüyalar bize yeni olgular veriyor, bize hiç görmediğimiz yerleri yüklüyor beynimize. Bunları rüyada görmememiz için ise rüya denen duyusal karmaşıklığı dayatıyor. Evet! Evet! Artık rahat uyuyabileceğim. Evet! Rüya bunun için var. Bunun için uyuyamayan insanlar, güne karışmakta zorluk çekiyorlar, algıları yavaşlıyor! Çünkü onlar görmeleri gereken rüyayı göremiyorlar, zaman bütünlüğü adına o yeni yerleri göremeden geçiyorlar! Evet! Böyle olmalı! ''

Nadas mı? Belki...

2009-11-18T14:01:00.000-08:00

2.5 aylık oruç demiştim dün. Nadas da denilebilinir bu duruma. Bir kafa dinleme süresi.

Bunu bilinçli mi yaptım peki? Tabii ki hayır. Elimdekileri tüketmemden kaynaklı bir durumdu bu.

Peki bu 2.5-3 ay nasıl geçti? Bendeki etkileri ne oldu, neler düşündüm, neler kattım kendime, ya da neler katamadım...

Gözlerimi açtığımda annem pencereyi 1-2 saat kadar önce açmış, içeride çok tatlı bir serinlik hakimdi. Yorganıma iyice büründüm, ayaklarımı yukarı kaldırıp yorganın ucunu içeri doğru aldım. Sadece kafam gözüküyordu. Gözlerimi tekrar kapadım, tekrar o uyku ve uyanıklılık arasındaki çizgide dengeli bir şekilde yürüdüm. Arada sert bir rüzgar esiyordu ve yüzümü yalayıp iç güdüsel olarak iyice cenin pozisyonu alıyordum. Çok nizami şekilde duruyordum artık. Rahim içinde 20 yaşındaki bir bebektim...

Sonra gene yalnız kaldığımı ve tekrardan her şeye başlayacak olduğumu düşündüm. İlişki öncesi aşık olduğum ''ön sevişme'' döneminden bile tiksinti duymaya başladığımı hissettim o yatakta.
Tekrardan bir insana kendimi tanıtma dönemi, bütün anlatılan ''fors'' getiren anıların anlatımı, aynı arkadaş ortamına getirildiğinde gene aynı ''fors'' getirisi olan toplu olay anlatımları. Ve daha sonra benim bir şeyden ötürü soğumam ve acımadan ayrılmam...

Alone again, alone again...

Gelen fırsatları bu yüzden belki, hiç değerlendirmedim. İlgilenmedim. Zira sıkılmıştım. Hala daha sıkılıyorum.

Bir sigara yaktım. Günün ilk sigarasını. Eskiden günün ilk sigarası bana zevk verirdi, her nefes çekişimde vücudum rahatlardı. Ama artık sadece alışkanlık olmuştu benim için, 2.5-3 senedir hiç bir şekilde rahatlamtıyordu. Ama sabahları çay ile içmek psikolojik olarak bana zevk veriyordu. Garip...

Her nefeste yaşadıklarım geldi aklıma. Her nefes verişimde ise yaşayamadıklarım. Aynı yaşayamadıklarım gibi benden uçtular, havaya karıştılar; oksijenle birleştiler ve en sonunda görünmez oldular. Yaşayamadıklarım da orda bir yerde, göremiyorum ama ordalar biliyorum.

Bir duman daha çektim bir yaşanmışlık düşünerek,
Bir nefes verdim; dumanlı, gri
Bir hayal yaşayamadım ben, pembe, tatlı
Nefes gibi uzaklaştı benden hayallerim, görünmez ama eski.

Kalktım yerimden. Attım kendimi sokağa. Gökyüzünde kaybolmuş, yaşanmamışlıklarıma baktım. Sanki hepsi bana el sallıyorlardı, beni aşağılayarak. Dalga geçerek...
Bir rüzgar, hayallerimden oluşmuş bir rüzgar bir yaprağı düşürdü. Yaprak yavaş ve hüzünlü. Kendimi suçlu hissetmemi sağladı o yaprak. Bendim her şeyin sorumlusu.
Ben yaşayamadım o hayalleri, ben yaşatamadım o hayalleri!

Ama bir dakika ya, ben miydim gerçekten suçlu? Ben miydim?!

Ben olamazdım! Neden bir insan kurduğu hayali gerçekleştirmek istemesin ki?
Ben hayalperest bir adamdım, şu an değilim. Neden ki?
Tabii ya, suçlu ben değildim. Ben suçlu olsam, hayalkurmaya devam ederdim.

Siz! Sizsiniz benim suçlularım, sizsiniz sizi içeri tıkamadığım mahkumlarım! Müebbet yediniz! Ama hala dışardasınız. Yok içerde aslında...

Prangalar vursan da nafile
Gönül kapısının kilidi yok, kapatsan da birini içeriye...

Searchin', Seek & Destroy!

2009-11-17T09:09:00.000-08:00

Şiva Hanım bana kısmet bulmuş, 2.5 -3 aylık orucum bozulsun diye. Aradı demin beni. Dedi al de git dedi çocuklarını dedi kaynanam dedi al dedi git dedi...
Ahahaha tabii ki öyle demedi.
''Bir an konuştum ve düşündüm ikiniz de anyı şeyi istiyorsunuz, düşünüyorsunuz, birbirinizi tamamlarsınız dedim'' dedi.

Hadı bakalım.
Görücü usulü yapmadık demeyiz artık.

Handicap

2009-10-25T13:01:00.000-07:00

Gece saat 3. Zincirlikuyu'nda metrobüs bekliyorum. Yanımda tanımadığım bir adam oturuyor. Kaldırımdayız. '' Ne zaman gelir? '' diye soruyorum, ''Bilmiyorum ki, bekliyorum ben de '' diyor. Teşekkür edip, metrobüsün yolunu gözlüyorum...

34 numara yaklaşıyor durağa. İçindeki yolcular iniyor. Kimini Beşiktaş'a, kimisi Levent'e doğru merdivenleri çıkıyor, kimisi ise 34A beklemek için durakta boş bir yer bulup tünüyor. Bense belki Murphy's Kanunu işler diyerekten bir sigara yakıyorum. Uykum iyice gelmiş, eğlence sonrası yorgunluk bütün kaslarımda laktik asit birikimi göstermiş... Ama sonra bir şey fark ediyorum. 14 - 15 yaşlarında sağır-dilsiz 5-6 genç var. Kızlı erkekli. Ebeveynleri de yok yanlarında...

Başlıyorum düşünmeye. Bunlar bu saatte ne yapıyorlar? Aileleri nasıl yanlarında olamaz, sonuçta sağır ve dilsizler. Garip geldi bana...

Daha sonra etrafımdakilere baktım. Herkes hayattan bezmiş, evine gidip o soğuk yatağına girerek, o yatağı sıcağa çevirmenin hayalini kuruyorlar. Kimisi de çoktan ellerini çenesine koyarak uyuklamış... Bu andan sonra sağır ve dilsizlere iyice baktım. Gözlerinin içleri gülüyordu adeta. Yaşamları boyunca handikaplı olmalarına rağmen, sanki dünyanın en mutluları onlardı. Kimseye aldırış etmeden dövüş şakalaşlamaları, kendilerine has esprileri vs...

Gece 3:30 ve bu çocuklar hala enerjik, dahası mutlulardı. Bir de kendime baktım daha sonra.

Sigara içerken sanki dumanlarımla yorgunluğumu harmanlayıp ciğerlerime teneffüs ettiriyordum, içimdeki pislikleri ve sıkıntıları da dumanla tekrar soluduğumuz havaya geri veriyordum. Sanki dünyanın yükü üstümdeymiş gibi hayattan bezmiştim o saatte. Ama onlar...

Onlar öyle değildi, ben sağırım, ben dilsizim deyip hayata küsmek yerine; bilakis hayata daha iyi tutunmuşlardı, her anlarını özenle yaşıyorlardı. Sağır olmaları onları üzmek yerine, hava soluduklarına minnet duygusuyla hareket ederek mutlu oluyorlardı.

Engelli olmaları, yaşamalarını engellemiyordu, aksine yaşamaları için daha da güç veriyordu...

Biz ise eften püften olayların sonucunda, hayattan tiksiniyorduk, hayatın bi taraflarına okkalı şekilde koyuyorduk.

Bunları düşünürken bir ara uyumuşum. Kalktığımda ise onlar yoktu. Gitmişlerdi, inmişlerdi beraberce metrobüsten. Benimse aklımda kalan onlar olmuştu geceden. Ne içtiğimiz bira, ne bir Pub'ı Disco'ya çevirdiğimiz ne de...

Bundan sonra onlar ' özürlü ' değildi benim için; dahası özürlü kelimesi onlar için olmamalıydı. Olamazdı. Onlar sadece ' engelli' ydi. Hayata öyle gelmişlerdi, krossing-over safhasında meydana gelen bir anormali sonucu böyle olmuşlardı. Özürlü olamazlardı, zira bizden daha fazla yaşamayı biliyorlardı. Yaşamayı bilen insan özürlü olamazdı...

Onlara ' özürlü' demeyin! Onlar sadece ' engelli ' ydi, bizden daha fazla engel aşan...

I'm Not Special Like You

2009-10-21T13:42:00.000-07:00

'' Porcupine Tree - Don't Hate Me'yi dinlesene... ''

Şarkılara bazen çok bağlanıyorum. Sözleri olsun, melodisi olsun. Ama hani kalkıp ' abi bu şarkı beni anlatıyor amk ' tribine de girmiyorum pek. Heh uyuşan sözler oluyor mu? Oluyor.

'' Olur, eve gidiyorum şimdi; dinlerim hemen... ''

Birisiyle, bir şey paylaşmayı çok seviyorum. Paylaşmaktan ziyade, hani ' bak hocu ben bunu buldum, al bak sen de beğen; beraber beğeneşelim lan. Hadi hadi! ' tribine bağlıyorum. Huyum kurusun.

'' Tamam o zaman. Bu saatte bi anda mesaj attım kusura bakma, darladıysam felan söyle ''

Ama en çok, en savunmasız hissettiğim anlarda insanlardan tepki almaktan korkuyorum. Özellikle gece saatleri. 2 den-3ten sonraları. Daha bi melankolik, daha bi samimi oluyorum. Yalan söyleyemem mesela bu saatlerde. Enseme vurmadan lafı veriyorum kendiliğimden. Ve daha çok yalnız kalıp, daha çok korkuyorum; e haliyle korktukça da şefkate, ve kollanmaya ihtiyacım oluyor...

'' Ya saçmalama, sen sonuçta hala benim hayatımdasın. Bir şeyin olduğunda en önde yardımına koşan ben olacağım... ''

Ve bu saatlerde aradığım 1-2 insan vardır. Onların varlığı o an değil, onların bir sesi, bir kelimesi lazımdır yalnızlık hissinin dağılması için. Ama öyle olmuyor bazen. Ben hüzünlenirken, onlar osurarak ısıttıkları yataklarında çoktan rem uykusuna geçmiş, resimler halindeki imgeleri bilinçaltları ile rüyaya çeviriyorlardı... Ve doğal olarak ben panikliyordum. Ama bu kez gene bambaşka bi şey oldu ve başkası bu noktada imdadıma yetişmişti. Beni o cümleler ile yalnız olmadığımı hissetirmiş, gereken dozajda ilacı vermişti. Belki yalandı, belki değildi. Ama bizi mutlu eden şeyler, bizim duymak istediklerimiz değil miydi? Olayların olmasından önceki tatlı yalanlar, görmek istediklerimizi görmek...

'' Ya ne bileyim işte, bu saatlerde böyle oluyorum... ''

Gece çöktüğünde eski zamanlarda insanlar evlerine giderlermiş. Zira sığınmaya muhtaç olduklarını hissederlermiş. O sığınakları da ailelerinin yaşadığı yer olan evleriymiş.
Bunu bilen Adolf Hitler'de halka hitap etme zamanlarını güneş kardıktan hemen sonra yaparmış. Evlerine sığınmak isteyen halkı, kendine sığındırtmak için. Mükemmel bir düşünce ve zeka örneği bence... Bende eve sığınmak yerine, birisine sığınmaya muhtaç hissediyorum kendimi. Nedendir bilinmez...

Bir gece belki çıldıracaktım, ama bu olmadı. Olmaması sağlandı bir şekilde. Ne yapmam gerektiğini bilemiyorum artık. Nasıl hareket etmeliyim, neleri göze almalıyım, nelere karşı tepki koymalıyım vs...
Garip bir dönem, ama o kadar da mutsuz değilim. Hala gülerken gözümden yaş gelebiliyor. Kısacası bunları yaşıyorum ama mutsuz değilim...

When I Was a Boy

2009-10-10T14:46:00.000-07:00

0-6 Yaşında: Tek yaptığım fotosentez. Arada yürümeyi felan öğrendim.

7 Yaşında: Okula başladım, okulun ilk günü kustum, ilk ders annemlere gitmeyin diye yalvardım, ilk dersin sonunda ise gidin artık diye yalvardım. Okumayı- yazmayı sınıfta ilk ben söktüm. 1.sınıfta bir kız arkadaşım vardı. Bildiğin sevgili olarak. Teorikte ama, pratikte hiç bir şey bilmiyordum; genital organların farklı olması dışında...

8-12 Yaşında: Yeni yeni şeyler öğrendim, anlayamadığım şeyler oldu, o yaştaki çocuğun anlayamayacağı ama benim anladığım da çok şey oldu. İlk kitabım olan Çocuk Kalbi’ni bu dönemde okudum. Daha sonra annem sayesinde Bilim ve Çocuk ile tanıştım. Çabuk sıkıldım ve Bilim Teknik’e geçtim. Dili çok zordu ama ilk aldığım Bilim Teknik sayısının ilk sayfasını hala hatırlıyorum. Belki anneme en çok teşekkür ettiğim şey bana Bilim kitapları alması olmuştur. Dünya Klasikleri yerine kütüphanem Tübitak kitapları ile doluydu. Eh bu sayede de dünya kültür kitaplarından uzaklaşmıştım. Dünya Klasikleri’nin beni cezbedememesi sanırım bu yüzden...

12-14 Yaşında: Hormonlar damarlarımda dolaşmaya başlamıştı, her erkek gibi patlamaya hazır bombaydım. Belki de bir erkeğin en zor dönemiydi bu. Dişi martı geçerken üstümüzden bile bir garip oluyorduk. Garip...
Aynı anda 4 kızı idare etmiştim. Yılanın başı küçükken ezilmemişti, tam tersine başı göklere çıkarılıyordu. En yakın arkadaşım piç olmak, bense aşık olup mükemmel bir ilişki yaşamak istiyordum...

14 Yaşında: Liseye geçince 90 yaşında adam olduğumu sandığım zamanlar. Bir sonbahar yaprağı, rüzgar ne tarafa savurursa o tarafa hızlıca gittiğim zamanlar. Bıçkın delikanlılık dönemim bu zamana denk gelir. Post-modern bıçkındım gene. Daha sonrasında benliğimi bulmaya başlamam da bu döneme denk geliyor. İlk sigaramı hiç düşünmeden içmem; hele lisenin ilk cuması( lisenin başlamasından 5 gün sonrası) böyle bir şeyi hiç düşünmeden yapmış olmam. Sanırım ciğerlerimin kaderini de bu olay belirledi...
Lisenin ilk perşembesi ( lisenin 4.gününe tekabül eder) bir sevgili yapmış olmam. 14 yaşın ortalarına doğru ‘aşık’ olduğumu düşünmem, ve bir ilişkinin ardından kendimi harap etmem...

15 Yaşında: Gelip geçen kızlar, ve tekrar 14 yaşımda ‘ aşık ‘ olduğumu düşündüğüm insan ile beraber olmam. Sonra tekrar beni terk etmesi... Metal müziğe sert bir geçiş, ve müzik grubu solistliği. Kendimi bir bok sanmam. 15 yaşımın ortalarında tekrar ‘aşık’ olduğumu düşündüğüm insan ile beraber olmam, ve bu sefer benim onu terk etmem. Sanırım ilk aşk a olan inancımın yitirildiği zaman bu zaman... Çok ah almam da buna etken olabilir belki, bilemiyorum... Arkadaş ortamımın 180 derece dönmesi. 12 yaşımdayken piç olmak isteyen arkadaşımın, aşık olup ilişki yaşamayı istemesi, benim ise ona aşk diye bir şeyin olmadığını anlatmaya çalışmam. Benim aşkı arayan piçlikten çıkıp salt piç olmam...

16 Yaşında: Gelip geçen kızlar, ortamlar... Brutal vokalliğe geçişim ve bunda dikiş tutturmam. Herkesin beğendiği bir brutal vokal olmam. Takdir ediliyor olmam. İlk kayıt yapmamız, ilk konserim...
‘Aşık’ olduğumu düşündüğümden, daha overdose bir hissiyat ile birisine bağlanmak. Onunla beraber olmak. Ulaşılmaz olan üniversiteli kadının erkek arkadaşı olmak. Hayatımı kökten değiştiren olayım budur sanırım. 2.5 yılımı alan olay. Havalarda uçuyor hissimin hiç bitmeyecek gibi olması. Sert metalci ukalalığı. Sert ama duygu adamı olan Yağız. O üniversitelinin benimle olmadan önce, en yakın arkadaşlarımdan biri ile olmasını görmüş olmam. Ve bu olayı sarhoş ayağına yatarak bozmam. Ve başarıya tam randımanlı olmasada ulaşmış olmam...

17 Yaşında: İlişkimin hala devam etmesi. Aşk diye bir şeyin olduğuna inandırmam kendimi. Aldatmadığım bir kız arkadaşımın olmasının, büyük bir şey olduğunu etrafa anlatmam. Onu sevdiğimi göstermem cümle aleme. Benim lisede olmama rağmen onun 7tepe gibi bir okulda olmasına rağmen benimle olmasının, bende yarattığı caka ve fors ve bilimum göt kaldırma dalgaları. Hayallerimizin olması, dahası benim hayal kurmam! ÖSS denen meret e girecek olmam. Arkadaşlıklarımın sallantıda olması. İnsanlardan uzaklaşmaya başlamam. Üniversitelinin eve çıkması, ve benim oraya taşınmam. Ailemle bu sebepten ötürü tartışmam. Evli hayatı sürmek. Herkesten kendimi iyice soyutlamam. Tek o üniversiteliye ihtiyacımın olması. Bütün hayatımı ona adamam. ÖSS’yi kazanamam...

18 Yaşında: İlişkimin hala devam etmesi, ama çok fazla sallantıda olması, rutinleşmeye dönmesi. Bu dünyada annem, babam ve o üniversiteliden ibaret olması. Arada dershanedeki arkadaşlarım... O üniversiteliyi ilk defa aldatmam. Hemde ortaokuldan kalma biri ile. Zerre pişmanlık hissetmemem. Daha sonra tekrar aldatmam. Gene zerre pişmanlık hissetmemem, hatta haklı olduğumu düşünmem. Üniversiteli ile bitmek tükenmeyen kavgalarımız, kapıya güvenliğin 3 kere gelmesi...
ÖSS’ye girmem. 1 hafta sonrasında, ‘ aşk’ dediğim şeyin bitmesi, terk edilmem. Yalanlar dolanlar, arkamdan çevrilen işlerin öğrenilmesi. Herkese kusulan intikam. Godzilla gibi herşeyi yakıp yıkmak. Hayata lanet okumak, aşkın sevginin yalan olduğuna tekrar inanmak. Veteriner Fakültesi’ni kazanmam. Ama her yeni üniversiteyi kazananın aksine, benim ordan hiç bir beklentimin olmaması...

19 Yaşında: Herşeyi geride bıraktığımı düşünmem. Yeteri kadar acı çektiğimi, yeteri kadar ders aldığımı düşünmem. Alışkanlıkların beni bırakamaması. Çift kişilik yatakta çapraz yatmak. Fakültenin başlaması, garip bir arkadaş ortamında kendimi bulmam. O ortamı kendi isteğime göre şekillendirmem. Saçlarımın artık toplanması gerektiğine karar vermem. Yeni insanlar ile iletişim kuruyor olmanın verdiği, özgüven dönüşü. Bencilliğin tavan yaptığı bir ruh hali ile yaşamak. Kız arkadaşlarımdan sıkılmak, bunalmak, hepsini terk etmek. Sorun ben de mi diye düşünmek, ama ben normalini yapıyorum diyerek kendimi haklı çıkartmak.

20 Yaşında: Gelen geçen kızlar, ortamlar... Kalınan bir sınıf. 0.4 ortalama. Hala ne aradığını bilmeyen bir Yağız. Az ama öz dostlar! Gregory House ile kendimi bütünleştirmem. Tamami ile bütünleştirmem bu yaşıma dayanıyor. Önceleri sadece benziyor hafiften demek, ve bunu nasıl göremedim ben deyip, sinirlenmek. Umursamamazlığın tavan yapması. Herşeyden çabucak sıkılmam. Ders, kız arkadaş, muhabbet, oyun, kitap vs...

20 yılda hiç bir şey değişmedi, değişen sadece dış görünüşümdü. 1 yaşında ne için fotosentez yapıyorsam hala aynı sebep için yaşıyorum, sevişiyorum, yemek yiyorum... Hala ukalayım, hala umursamazım, hala piçim, hala aşka inanmıyorum, hala aşkın libidosal bir şey olduğunu savunuyorum, hala hayal kurmak yerine; bütün olasılıkları kafamda kurup ayaklarımı yere basıyorum, hala...

I am not a dissociable, i am just another anti-social!

O neydi lan?!

2009-09-23T17:05:00.000-07:00

2.5 haftadır bloguma erişemiyordum. Bir ara 1 kerelik girdim gerisi gelmedi ve sonra mucivezi şekilde tekrar girdim. Girmişken de bir yazı yazayım dedim.

Özledim lan blog seni...

La Mala Educacion (Bad Education)

2009-08-24T15:04:00.000-07:00

Film izlemek benim için zevkten ziyade, müptelası olduğum bir 'şey'. Çok fazla film izlememe rağmen fark ettiğim şey, ne adam gibi oyuncu biliyorum, ne adam gibi yönetmen biliyorum oldu.
Zerre eksikliğini hissetmiyorum.

Hani bazı tipler vardır, '' X yönetmene hastayım alayını izlerim''. Hani bu tipler bana o kadar şey geliyor ki. Benim de var taptığım yönetmen, ama her filminide gözüm kapalı eksiksiz diyerek izlemem...

Şimdi baktığımda, görünürde 2 yönetmen hayatımı değiştirme noktasında beni etkilemiş, 1 yönetmene de acayip sempati beslemişim.

Hayatımı Değiştirenler: Chan-wook Park, Pedro Almodovar.

Sempati Beslediğim: Tim Burton(Klişe ama öyle değil).

Chan-wook Park, tamamen beni benden değiştiren bir insandır. İlk olarak Oldboy ile tanıştım onunla, ve kindar ve intikamcı olma kişiliğimi o şekillendirdi diyebilirim. Biraz psikopatça ama öyle. Daha sonra Symphaty for Mr.Vengeance, Symphaty for Lady Vengeance, Three Extrems vs...

Hani bir insan intikam olayını bu kadar duru, ama bir o kadar da komplike anlatabilir. Sarsmıştı beni genç yaşımda, görüyorsunuz ki hala etkisindeyim...

Pedro Almodovar ise... Hable Con Ella(Talk To Her) ile tanıştım, verdiği dram, beni ağlatacak, yüreğimi sıkacak cinstendi. Hele ki benim gibi erkek-kadın mevzularında derinden yaralara sahip bir insanken. Birisi sözlükte ya da ona benzer bir yerde Almodovar için bir tanım yapmıştı; '' Kırmızı filmler çekiyor...''
Bunu geçtim filmden bir kare, benim herşeye bakışımı değiştirdi. Spoiler vermek istemiyorum, sadece kareyi koyuyorum; anlayan anlayacaktır...

Evet ya, kırmızı adamın çektiği filmleri anlatıyor. Pastel bir film çektiği. Etik değerleri sorgulatıyor insana, var mı ötesi! Evet Hablo con Ella'da da ki bakıcının yaptığının doğru olup olmadığını çok düşündüm. Cevap bulamadım orası ayrı. Ama bunu yaparken, üzüyor seni, ilişkilere bakışını değiştiriyor, insanların yaptığı çabaların, verdiği değerlerin aslında bir yokoluş içinde olduğunu anlatıyor. Anlatıyor da anlatıyor. Volver zira öyle bir filmdi. Bu sefer kadınların aile içi durumlarını irdelemesi...

Ama asıl gelmek istediğim nokta, dün izlediğim La Mala educacion(Bad Education)...

Hiç bakmadım, konusu nedir ne değildir diye. Imdb 7.5 puan vermiş. E bir de Almodovar, indir anasını satayım dedim. Ve film gay filmi çıktı. Gay aşkı, gay sevişmesi, gay ilişkisi...

Ben tiksinirim bundan. Tam kapatacaktım ki filmi, film gene bambaşka şeyler irdeletti bana. Olayı ibne kovboylar bakışı ile izleseydim bunlar olmayacaktı tabiki de. Hem Almodovar'a haksızlık etmiş olacaktım. Filmde dram öyle bir işleniyor ki, gaymiş, ibneymiş, transmış; yerler alayını. He ama burdan da, Yağız ibne ilişkisi için ağladı olarak çıkarmayın; çok merak ediyorsanız izleyin görün.

Her neyse, filmin kurgusu zaten muhteşem. Ordan oraya atlamalar, ne ulan bu şimdi dedirtmeceler; ve Almodovar klasiği löbönk bir son! Hem de son sahne sonu değil.

Oraya gelişi öyle bir anlatıyor ki!

Film sektörü çok değişik, mükemmel yeteneklerin adı duyulmazken, sikimsonik yönetmenler zilyon dolarlık bütçeye sahip oluyorlar. Evet acımasız, ama iyi ki de böyle; yoksa Chan-wook Park, o filmleri yapmayacaktı...

Tim Burton’a gelince. Adam cidden kaliteli bir sunum veriyor izleyene. Bu yadsınamaz bir gerçek. Ve filmlerde verdiği gothic etkileşimi konuyu bambaşka izleyiş sunumu veriyor. Tim Burton ne yapsa izlerim, valla izlerim. Beğenirim, beğenmem, eksiği olur, olmaz... Umursamıyorum, sadece filme verdiği atmosfer yetiyor...

İzlediğin film sana bir şey vermeli düsturusunu da pek kabul etmiyorum. Hani illa sana bir düşünme sonucu vermek zorunda değil; kaldı ki düşünmen için film izlemene gerek yok! Eğlencelik, zaman öldürmek için yapılan filmlerde cidden başarılı bence. Bir film beni esnetmiyorsa, sıktırmıyorsa; daima başarılıdır!

2009-08-22T19:22:00.000-07:00

Bir insanı özlemek...

Tekrardan bir insanı özlemek...

Tekrardan çok özel bir insanı özlemek...

Bir insanın tekrar sevdiğim insan olmasını özlemek...

Bok gibi özlemek...

Heartattack In a Lay by

2009-08-12T14:31:00.000-07:00

Depresif olacak değilim hep.
Melankolik takılırım ama geceleri güzel oluyor, o huyumdan vazgeçemedim bir türlü.

Her neyse, depresifliğim Titanic'in buz dağına çaprtığı yerde yarattığı partikülü bol yok etmesi gibi yok oldu (Tam tersi de olabilir) . Beni bilenler öyle hayal kurmadığımı da bilir, yok efendim şu olsa bu olsun sonra bu olsun hayatım SuperMario'nun kraliçeyi kurtardığı zaman gibi ereksiyon olur, ya da bilmez mi? Bilir, bilir. (:

Hayal kurdum sevgili Jason Steakhouse'lar, Stewie Griffin'ler, Tyler Durden'lar, Oh-Dae Su'lar...
Hani bunu yapıyorum, belki en son hayal kurduğum zamanlardaki gibi göt üstüme şap diye oturup soğuğu çekeceğim, sonra böbreklerim ağrıyacak. Ulan özlemişim hayal kurmayı! Sokarlar böbrek ağrısına...

Maksat blog a birşeyler yazmak...
Ahaha şaka yaptım, tabi ki de amacım yazarak kendimi rahatlatmak.
Ve evet, basurlu bir insanın basursuz sıçması kadar rahatım.

E.

Ölen PKK'lı Anneleriyle Şehit Anneleri'nin Buluşması

2009-08-08T17:18:00.000-07:00

şimdi gene faşist olacağım, ama olsun önemli değil.

ya arkadaşım, hani anlamıyorum. gerçekten şehit anneleri buluştu tamam; ama ben inanmıyorum ki, bu buluşan anneler normal şehit annesi olsun.

bir hısım, bir akraba bunlar kesin ya.
kaldı ki ohal derneği, neden türkiye şehit aileleri ve terör madurları gibi geniş kapsamlı bir federasyona verilmedi? sebep belli bence.
senin oğlunu öldüren insanın annesi ile muhabbet edebilir misin? he pardon ama, liberaliz her şey güzel olsun artık; onlarda insan. hı hı evet...

aa bakın burda ne varmış; www.sehitler.org

ne demişler;
ohal gazileri ve şehit aileleri insan hakları yardımlaşma ve dayanışma derneği başkanı müslüm öztürk'ün diyarbakır'da gerçekleştirmiş olduğu şehit aileleri ve pkk lı annelerin bir araya getirilmesi ile ilgili organizenin şehit aileleri ve dernekleri ile ilgisi yoktur.
yapılan bu etkinliği tüm şehit aileleri ve dernekler adına nefretle kınıyoruz.

hmm düşündürücü değil mi?

şimdi bir de bakıyoruz ki, ohal in başkanı, org. tolon için çok şey konuşmuş bilmemne. hani direk ergenekon karşıtı bir tavır kullanmış. ve daha sonra akp nin kürt açılımı.

tıkla korkma; www.haberler.com/ohal-gazileri-ve-sehit-aileleri-dayanisma-dernegi-haberi

hmm bu da düşündürücü değil mi?

daha neler var, 2004 seçimleri için karayalçın ın ankara adaylığı için chp önünde eylemler vs vs.
ama hiç görmedim ki hükümet adına bir şey yapmamışlar.

aa pardon verdiğim bir haberde başbakanın kelle ve sayın saçmalığı ile ilgili karşı çıkmışlar. doğru süper onlar, biz çok kötüyüz. hatta faşistiz!

2009-07-22T12:16:00.000-07:00

Doğum günüme 2 saat 44 dakika kala içime işleyen, buz gibi soğuk yalnızlık hissi.
Uzun zamandır böyle hissetmiyordum, hayatımın son 1-2 ayında içten içe tamamen buz gibi bir yalnızlığın içinde oluğumu düşünmeye, daha da kötüsü soğuk bıçağın metalinin ete değme hissi gibi kalbime işlediğini algılıyorum. Kalabalıklarda ki yalnız kalan insan profili çiziyorum gibi geliyor. Tamamen '' Bullshit '' diye tabir ettiğimiz hadise de olabilir...

Neden böyle oldum, neden kalabalıktan sıkıldım bilmiyorum. Bir dakika !
Kalabalıktan sıkılmak! Semptom... kalabalıktan sıkılıyorum; ve yalnızlığa açılıyorum. Ama tabi tek başıma olmadığımı biliyorum; her daim yanımda olan insanlar var, ama nedense tamamen yalnızım.

Aslında herkes yalnız. Bunun bilincinde olan bir bireyim ben. Hatta '' Üzülsen dahi kimse senin kadar üzülemez, mutlu olsan dahi kimse senin gibi mutlu olamaz; yani üzüntünde de sevincinde de yalnızsın'' düsturusunu sahiplenmiş biri olmama rağmen; neden böyle oldum peki ben ?

Her neyse. Yazamıyorum; oysa ki çok fazla yazacak şeyim var. Ama hiç birini dışarı çıkaramıyorum; sanırım korkuyorum. Sanırım ilk defa kendim ile yüzleşmekten, neler olup bittiğini kendim ile oturup çay eşliğinde anlatmaktan korkuyorum; kaçıyorum!

Her neyse, şimdiden mutlu yıllar bana !

Bad Things

2009-07-09T07:26:00.000-07:00

I wanna do bad things with you.

When you came in the air went out.
And every shadow filled up with doubt.
I don't know who you think you are,
But before the night is through,
I wanna do bad things with you.

I'm the kind to sit up in his room.
Heart sick an' eyes filled up with blue.
I don't know what you've done to me,
But I know this much is true:
I wanna do bad things with you.

When you came in the air went out.
And all those shadows there filled up with doubt.
I don't know who you think you are,
But before the night is through,

I wanna do bad things with you.
I wanna do real bad things with you.
Ow, ooh.

I don't know what you've done to me,
But I know this much is true:
I wanna do bad things with you.
I wanna do real bad things with you.

Dudaktan Dudağa

2009-07-05T04:24:00.000-07:00

Aşk bu dedim etrafa aileme dostlara
Rezil rusva ettin sen sevgimi onlara
Biri onla gördü derken diğeri de şunla
Yalandır dedim bastım küfürü tüm bunlara
Ama hepsi hepsi doğruymuş
Ama hepsi hepsi doğruymuş
Sen bana kalmadın 
Dudaktan dudaga kondu dudakların
Benim olmadın ya
Günahada yatagada doymadı gönlün
Bana kalmadın
Dudaktan dudaga kondu dudakların
Benim olmadın ya
Günahada yatagada doymadı gönlün
Kurtul ondan diyen başta çok oldu dogruydu
Akılsız aklım o zaman hep sendeydi çok zordu
Görmüşüm seni güzel megerse körmüşüm
Sensizlik güzelmiş ben mutluyum huzurluyum
Ama hepsi hepsi doğruymuş
Ama hepsi hepsi doğruymuş
Sen bana kalmadın 
Dudaktan dudaga kondu dudakların
Benim olmadın ya
Günahada yatagada doymadı gönlün
Bana kalmadın
Dudaktan dudaga kondu dudakların
Benim olmadın ya
Günahada yatagada doymadı gönlün
Belki bir gün sende anlarsın
Neden olmadı neden yürümedi
Belki biraz toysun ama çokta boşsun ah güzelim
Bir iki üç dört
Sen bana kalmadın 
Dudaktan dudaga kondu dudakların
Benim olmadın ya
Günahada yatagada doymadı gönlün
Bana kalmadın
Dudaktan dudaga kondu dudakların
Benim olmadın ya
Günahada yatagada doymadı gönlün

Bora Uzer

Let's talk about the talk

2009-06-17T14:49:00.000-07:00

For millions of years, mankind lived just like the animals..
The something happened which unleashed the power of our imagination.
We learned to talk.
And we learned to listen.
Speech has allowed the communication of ideas, enabling human beings
to work together.
To build the impossible.
Mankind's greatest achievements have come about by talking.
And it's greatest failures by NOT talking.
IT DOESN'T HAVE TO BE LIKE THIS!
Our greatest hopes could become reality in the future.
With the technology at our disposal, the possibilities are unbounded.
All we need to do is ...
make sure ...
we keep...
t a l k i n g

Stephan Hawking

to Predigest

2009-06-16T14:30:00.000-07:00

'' ... Bak mesela bana, bazen insanlar ' aa, sen ordamıydın ' der. Çünkü dikkat çekmem topluluk içinde. ''

Demişti bana. O zamana kadar fark etmediğim bir şey fark etmemi sağlamıştı.

Sadeleşmek !

Düşündüm, bütün hayatım boyunca; hep öne çıkan biri olmuştum. Hep akıllarda kalan biri olmuştum. Kimse bana sen ordamıydın diye bir soru yöneltmemişti. Neden böyle bir çaba içindeydim ki ?

Çok salak, çok yalancı, çok Loser biri değildim ki, dikkat çekmek için sebebim olsun. Ama olmalıydı, herşeyin neden/sonuç ilişkisi vardır.
Sonra bakıyorum, Aslan Burcu Erkeği'ne.
Alıntı: ukala, vurdumduymaz, umursamazdırlar. her$eyin en iyisini en kalitelisini isterler. dikkat çekmek uğruna her$eyi yaparlar. duygularını belli etmezler, o yüzden bazı tereddütler ya$arsınız. sıkıntıya gelemezler, üstüne dü$ülmesini hiç sevmezler, hemen daralırlar. sevdiler mi sonun kadar severler, her ne kadar kıskanç olmadıklarını söyleselerde yalandır çünkü kıskançtırlar ama hiç belli etmezler. kolayı değil zor olanı severler. eğer aslan burcu erkeğiyle güzel bir ilişki yaşamak istiyorsanız onun gibi vurdum duymaz davranacaksınız, üstüne dü$meyeceksiniz. kar$ısındaki kızla uğra$mayı sever kolay lokmadan hemen sıkılır, avucuna hemen dü$en kızlarla hevesenin alır ve hemen bırakır.
(cybill, 12.12.2002 09:55 ~ 19.10.2005 23:44

Boku burcuma atmak istemiyorum zira, böyle şeylere inanmam. Ama her yerde bunların yazılı olduğnu görünce; durup düşünmeden edemiyorum. Kendimi görüyorum, gerçek '' Ben'' i görüyorum. Çoğu kimsenin idrak edemediğini. Farkına varamadığını. Neden böyleyim ben diye düşünmek geçiyor içimden her defasında, ama sonra bakıyorum; ve böbürleniyorum. Süper meziyet bunlar ya diyorum.

Ama bu meziyetlerimden dikkat çekmeyi çıkartıyorum hayatımdan. İstemiyorum dikkat çekmek, istemiyorum... Çünkü o gün, O'nun söyledikleri çok dokundu bana.

Radikal kararlar alıyorum hayatımda, hemde hiç olmadığı kadar. Ruhsal olarak çok geçişken bir dönem içerisinde yürürken, herşey farklı geliyor bana. Her gördüğümden yepyeni hiç fark etmediğim anlamlar, mutluluklar, üzüntüler, saçmalıklar çıkarıyorum. Ağırlaştı beynim, eski kaçarılığım yok denecek kadar az, ama gene var; gene içimdeki kaçarı çocuk susmuyor. Ne kadar engellesemde. Ne kadar dizginlemeye uğraşıp, yorulsamda.

- Kadınlar depresyona girdiklerinde, saçlarını boyatırlar; ben de radikal kararlar ile kendimi sadeleştiriyorum....

Lets Put A Smile On That Face

2009-06-03T10:48:00.000-07:00

Babam yeni arabamı alıp gelmişti eve. Kullandım arabayı memnun kaldım ve çok mutluydum. Hemen heyecanla arabama müzik cd si yapayım dedim. Boş cdlerimi ararken bazanın altında bir ayakkabı kutusu gözüme çarptı; acaba bunda mı lan dedim. Kutunun pek bir artısı yoktu, ya da albenisi. Bildiğimiz Converse kutusuydu. Ama işte his...

Açtım kutuyu ve hiç beklemediğim bir şeyle karşılaştım. Ellerimde küçükken yere oturup hayal dünyam ile konuşturduğum, dövüştürdüğüm, bir şeye sinirlenip duvara fırlattığım oyuncaklarım !
Hepsini annem-babam saklamış. Bana da söylememişler. Kaç senedir oradalar ve ben bilmiyordum... Tabi o andan itibaren yemişim arabayı dedim. Ve her bir oyuncağa bakarak onunla neler yaptığımı düşündüm. Yüzümde aptal bir sırıtma vardı. Yüreğim sıcacık olmuştu. Uzun zamandır hiç bu kadar masum olduğumu hatırlamıyorum...

Batman, Harvey The Two Face, Robin, Action-Man, Power Rangers ve daha niceleri... Hepsi ellerimdeydi, hepsi hatıralarımdaydı.

Keşke o zamana dönebilsem. Hayatım oyuncaklarımdan ibaret olsa. Ağlamaktan gözlerim şişse, ama bir anda tekrar gülebilsem, bazı şeylere akıl sır erdiremeyip, saatlerce boş boş etrafa baksam. Birileri peşimde pervane olsa.
Ben çocukluğumu istiyorum, oyuncaklarım hazır !

Madde' nin En Küçük Yapıtaşı

2009-05-31T12:22:00.000-07:00

* 5 dakika ile 50 kuruşa kahvaltı etmeyi kaçırmanın verdiği üzüntü ile sinirin toplamının, uykusuzluğa bölümü.

* Metrobüslerdeki artan molla giyimli garip insanımsıların artması. İşte bu beni korkutuyor.

* Diploması - Henry Kissinger kitabının bitmesinin hayatımda dönüm noktası olacağın bilmek.

* O değilde, hayat boş kendin coş !

* Aslında hepimiz birer depresifiz, önemli olan kendimizi ne kadar meşgul ettiğimiz.

* Merve' nin yolladığı enfes rahatlatıcı şarkılar. Teşekkürler !

* O da değilde, Tata marka arabamın olacak olması, beni hem heyecanlandırıyor, hem de üzüyor.Çok tatak.

* Kadıköy Rugby Strikes Back !

Yazacak Neyim Var ?

2009-05-30T14:26:00.000-07:00

Son zamanlarda blogu çok boşladım.
Yazmayı daha da boşladım.
Yaşadıklarımı bir kenara atıp, olabildiğince amaçsız yaşamaya başladım.
Sahi ben ne yaşadım ki ?

Güç, insanlığın hep sahip olmak için; uğruna çok büyük şeyler feda ettiği, semboldür. Herkes belli bir şey üzerinde, kendini güçlü göstermeye çabalar. Bazen başarılı olur, bazen olamaz. Bu o kadar da dert değil şimdi.

Güç elimizde olmasa bile, sanki elimizdeymiş gibi göstermeye bayılırız. Bu bambaşka bir güçtür başlıbaşına aslında. Düşünsenize, güçsüzsün, geberiyorsun; ama dışardan bakanlar seni güçlü görüyor. Süper lan. Burda araba arkası yazısı yazmak istiyorum : Havan Kime ?

Ben güçlüyüm. Belki hayatımda hiç olmadığım kadar, belki ilk defa hava atmıyorum kimseye. Radikal kararlarımı artık hayata geçirmenin verdiği '' Güç '' ile yaşıyorum. Burnum tekrar havada. Götümde öyle.

Kimseye güçlü olduğumu ispatlamama gerek yok.
Ama ben şimdi bu blogu girdim, ve sanırım ispatlamaya çalışıyorum.
Sahi ben hava mı yapıyorum gene ?
Sanmıyorum, çünkü gözüm artık başka yerlerde...

İyi ki bitmiş.
Bitmiş ki, ben artık kararlarımın arkasında durabiliyorum.
Radikal değişimlerimi içimden dışarıya vurabiliyorum.
Ben artık büyüyorum. ( Ulan oha, kaç yaşına geldin, kaç kere dedin bunu )

Time Machine

2009-05-18T08:01:00.000-07:00

-Ben kaybettim belki bu mücadeleyi. Belki kazandım , ama sonradan hükmen mağlup ilan edildim. kim bilir ki ? Ben ortadaki değilim. Cevabı o biliyor...

Bunların hepsi ne için miydi ? Sadece sevgi...
Gönderen thred zaman: 10:15 0 yorum

-Herşey çok güzel başlar , durulma sürecine girer ve yok olur. Dünya'da ki herşey böyledir , hepsi çan eğrisine benzer. Hızlanır , doruk noktasına ulaşır , ve mutlak son..
...Ben tanrı değilim sanırım. Kimseyi değiştiremem , kimseye can veremem. Sanırım bir kere tanrı olduğumu düşündüm , değiştirebileceğimi sandım , bir şeye can verebileceğimi sandım. Göt üstü düştüm işte. Hala götün acıyor ha. Acısı geçmedi yani. Ama salaklık bende işte , tanrı değilsin ki sen ? Sıradan bir bünyesin , insan evladısın...
Gönderen thred zaman: 12:16 0 yorum

-Niye hep daha fazlasını istiyoruz ki , niye elimizdekilerle yetinemiyoruz ?
Gönderen thred zaman: 14:01 1 yorum

-Hisler kontrolü çok zor olan kimyasallardır. Kontrol edenin alnından öpücüğü eksik etmemek gerekir. Mantık her zaman başarıya ve mutluluğa götürür. Realizim rullaz... Gönderen thred zaman: 16:21 2 yorum

-Ne zaman bir şeyi bitirmek mantığa uygunsa o zaman rahat ederiz.

Ne zaman bir şeye başlamak istersek , ve onu mantığa ve hislere uydurursak , işte o zaman mükkemmel insan oluruz...
Gönderen thred zaman: 12:31 2 yorum

-Herşeyi yaptım. Elimden gelenin kat be kat fazlasını yaptım. Enerjimi , paramı , zamanımı harcadım. Ama olmadı. Ve olmayacak... Arkama yaslanıp '' Elimden geleni yaptım '' diyorum. Derin bir oh çekerek , sigaramı yakıyorum. Poisonblack - X dinliyorum... Benim elimde olmayan bir şey için ben bu kadar şey yaptım... İşte onlara lanet okumak istiyorum!
Gönderen thred zaman: 10:06 1 yorum

-Biz de Metrobüs gibiyiz , köprüye gelene kadar etrafımız özel şeylerle örtülü ; ama köprüye geldiğimizde tamamen eksiğiz...
Gönderen thred zaman: 11:19 0 yorum

-Yolumu gördüm , ışığı gördüm. Yeni bir hayalim var. Aslında hayal de değil. Yepyeni bir heyecan var önümde. Bunu görüyorum. Ne kadar çabuk olursa o kadar süepr olacak. Yalanlara yer olmadan. Harbi harbi. Ben bunu istiyordum aslında. Ve sanırım buldum...
Gönderen thred zaman: 19:06 2 yorum

-Gene hırsımın kurbanı oluyorum. Sadece zaman istiyorum. Belki de ilf defa hırsıma karşı ben kazanacağım. Ya da hırsımın gene kurbanı olup ; bu denli kayıp yaşayacağım...
Gönderen thred zaman: 14:42 2 yorum

İşte böyle...

2009-05-10T05:54:00.000-07:00

2009-04-29T11:28:00.001-07:00

Metrobüs Anıları Vol2.

2009-04-27T13:36:00.000-07:00

Doğumdan itibaren bütün insanlar eşit haklar ve özgürlüklere sahiptir.

Bu herkes tarafından neredeyse 1.sınıfta öğretilen ve belleklerimize kazınan bir olgudur.

Eşit hak ve özgürlük; herkesin eşit değerler ölçütünde olduğunu kabul etmektir, yani insan çatısına mensup olmaktır. Yani kısaca herkesin '' Şans '' ı eşittir.

Ama bugün metrobüste aklıma gelen extreme bir örnek bütün bunları yok edecek düzeyde.

Kaçırılma filmleri vardır. Ve bu filmlerin bazılarında bir otobüs rehin alınmıştır, ya da o yoldan geçen bir otobüs durdurulmuş kaderini beklemektedir. İçi de insan doludur. Şimdi bir anda katil eleman otobüse ateş açar, ve cam kenarında oturan bir insan ölür. Olayın özeti bu. Şimdi bunun yorumu geliyor...

O gün, o otobüste cam kenarına oturmakta herkesin eşit şansı var mıydı ?

Katil, rastgele ateş mi açmıştı? Yoksa cam kenarından birini gözüne mi kestirmişti ?

Cam kenarında ki insanların, baskın karakterlerinin öne çıkması onların şansımıydı ? Yoksa onların şansı sadece katilin sevmediği, dikkatini çektiği karaktere sahip olmak mıydı ?

Evet, bu sorulara cevap veremedim bir metrobüs yolculuğu ( 65dk. ) boyunca. O kadar insan varken sadece A kişisinin ölmesi ne kadar eşitliğe uygun ? Ne kadar şansa arkası dönük.

Yaşarken, adım atarken, aynı havayı solurken bile, hangimiz eşit şansa sahibiz ki ?

Iori Yagami

2009-04-26T13:46:00.000-07:00

Yeni Yaşanmış Eski Bir Sabah #1

2009-04-23T09:47:00.000-07:00

Gözlerimi açtığımda çok yorgundum. Neler olduğunu düşünmek dürtüsünü engelleyip, kendime gelmeye çalışıyordum. Ama başarısız oldum. Saniyelik görüntüler dia gösterisi yapıyordu zihnimde.

Neler olduğu hakkında hiç bir bilgim yoktu. Bilinçsizce başucumda ki suya yöneldim, sadece bir küçük yudum alıp; kupkuru olan ağzımın içinde fütursuzca gezinen dilimin ıslanması için. Zihnimi kontrol etmeye gayret gösterdim. Gözlerimi usulca kapadım. Simsiyah oldu bütün dünyam, sessizlik ile beraber bu kapkaranlık atmosfer, beni biraz daha sakinleştirmişti. Derin bir nefes aldım; bu sırada bütün algılarım yavaşlamıştı, kalbimin atışını milisaniyeler içinde hissediyordum, sesi bütün kulağımı kaplıyordu, saniye ibresinin sesi çok yavaşlamıştı. Bu anın tadını çıkarmaya devam ettim, bir süre. Sonra gözlerimi açtım ve herşey aynı hızına geri döndü...

Doğruldum yataktan. Neler olduğunu mantık silsilesine sokmaya çalışıyordum. Zira aklımdaki görüntüler, sonsuzluk rüyasından uyanıp tekrar uyumaktan ibaretti. Yemeği fazla kaçırmışım anlaşılan gece. Bunun verdiği rahatlık ile mutfağa gittim, 2 yıldır hiç bir şey yemiyor gibiydim. Bunun bilincine varmam ile kulaklarımın çınlaması ve yere yığılmam bir olmuştu...

Ben Tek Çocuğum

2009-04-20T13:36:00.000-07:00

Deniz Bircan : Wrong Time , Wrong Place madurumdu o benim. Kaçtım ondan , yeri geldi yalan söyledim. Ama olmadı tutmadı hiç biri. Çok üzdüm onu. Başkası ile ilgilendim. Dert olmuştu bana. Ama şimdilerde yerine kavak yelleri esiyor. Bana ışığı gör artık demişti ... Gördüm işte. Çok seviyorum onu.
Aykut Deviren : Üniversite' de tanıştığım , ve sanki bebeklik dostum gibi olan zat-ı muhterem. Daha ilk günden çok yakınlaştık. Ve daha sonra işemeye bile beraber gider olduk. Yediğim her boku bilir , gerçek dost gibi objektif yaklaşır her bokuma. Çok kısa sürede çok büyük bir bilgi paylaşımı yaşadık. Ve böyle devam edecek.
Y.Yarkın Özbalcı : Bir Kemer Meder Resort Hotel fenomeni oldu benim için. Saçma şekilde buldu beni ve muhabbet ilerledi. Kadıköy ' e gelmeler , 2 tek atmalar... Ama değişmeyen bir şey daha vardı. o da yediğim her boku bilmesi , ve objektif yorumlar yapması ; ama ne olursa olsun hep arkamda olması. ( Aykut alınma sen de aynısın )He bir de aynı ideoloji ( Faşist tabanlı Kemalizm ) yi paylaşıyor olmamız da apayrı güzelliktedir. ( Aykut gene alınma sen de aynısın ) Ama benim sinirlenme katsayımın çok yüksek olmasından dolayı düşüncelerimi dile getirememenden mütevellit bana sataşmalarını da çok seviyorum. Bunu da belirtmek isterim.
Mustafa Demirel : Ragbi sayesinde tanıştık. OrtaKahve sayesinde bunu perçinledik. Hani göt göte değilsindir ama ne zaman bir şey lazım olsa , orda duran biri vardır ya. İşte o Mustafa' dır benim için. Bunu hissediyorum. Ve eminim ki Mustafa' da beni '' İmörcınsiğ '' olarak görüyordur. Ve böyle de kalacaktır.
Oğuzhan Uluşan : Sanırım ilk münasebetimiz lise 2 deyken kısa film üzerine olmuştu. Daha sonra OrtaKahve sayesinde perçinledik gene. Bana HellBoy ' un indirime girdiğini söyleyip ; hiçte üşenmeden benimle gelmişti almaya. Dahası benim kulüp işlerim için ; gittiği sergiye beni de götürmüştü. Orta düzeydeki Rp bilgilerime , kendisinin üst düzey Rp bilgisini ara ara dürtmektedir. Bilgi alış verişi devam etmektedir , ki bu da bence dostlukta en önemli şeydir. Bilgi paylaşımı...

Evet bu insanlar , benim hayatımda 5-6 aydır çok büyük yer teşkil eden insanlardır. Ve bu süre zarfındaki haklarını ne kadar ödesem azdır. Hepsi çok değerli insanlar , dostlar , kardeşler ...

Ben buna çok güldüm.

2009-04-18T13:55:00.001-07:00

Soul-Mate!

2009-04-18T03:15:00.000-07:00

' Honeytea || yok:
rüyamda saçlarımı kestirmiştim
' Honeytea || yok:
sabah uyandım normal halim garip geldi
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
oha
' Honeytea || yok:
üzüldüm
' Honeytea || yok:
kestirsemmi ya
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
bende rüyamda kendi saçlarımı kestirmiştim
' Honeytea || yok:
yuh
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
valla
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
hatta uyandım böyle
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
içim kötü oldu
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
oha saçlarım dedim
tђгє๔ & нσηєутєα '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' :
sonra baktım yerindeler
' Honeytea || yok:
aynen!

Günde 3 Vakit Posta

2009-04-16T13:34:00.001-07:00

Seni sevmek ibadetim ama sevemem , cenabetim !

Lé Bronchéet

2009-04-16T11:39:00.000-07:00

Uzun zamandır blog' u boşladığımı fark ettim. Dün boş kalmasın güncellensin diye Rubens Barichello' nun en çok satan single' larda 1. olduğu Spin Attım Yalnızlığa adlı güftesini reklam yaptım.

Bu süre zarfında güzel tespitlerim oldu...

*Bronşit olup , halen sigara içmek sağlığa çok ama çok zararlı.

*İnsanların öksüren insanlara tahammülü kalmamış.

*Teyzelerin , amcaların '' Gençlik nereye gidiyor '' konulu paneli hala sonlanmamış.

*50 kuruşa Menza' da yemek yemek varken , gidip hala Nugget yemek hemde 3 katı paraya enayiliğin bayrak tutanı olmaktır.

*İnsanın içinde ki hırs ne kadar büyükse , o kadar aşığım diyormuş.

*Akbil basmayıp zeki olduğunu düşünen insanlar çoğalmış. Zincirlikuyu yerine Mecidyeköy' de inip metrobüse binip '' Olm ben tek akbil ile geliyorum Avcılar' a '' diyen insan zihniyeti almış başını gitmiş. Ama o insanlar hiç oturamıyorlar ki !

*Hırs başka , aşk başkaymış.

*Sevgilime yaptığım yanlışları hala nasıl geri ödeyeceğimi bilemiyorum. Bu da insana çok koyuyormuş.

* O değil de , bronşit olmak iğrenç bir şey be.

*Deniz .

*Suçluluk psikolojisinde hep gülüyorum ve yakayı ele veriyorum. İşin ilginç yanı , her türlü ciddiyet anında gülüyorum. Yareppim !

* Beslenir ki bu !

* Köküne kadar !

*Sinir sistemi ve Sindirim sistemi çalışmak bana ağır gelmedi. Sadece metabolizmam bozuldu.

2009-04-15T12:03:00.000-07:00

Baytar-Ül Mahlukat

2009-03-23T11:37:00.000-07:00

OrtaKahve' de Mustafa ile konuşurken bana Tirinova Vampir Yeniçeri diye bir şey anlattı. Baktım az buçuk. Dikkatimi ilgimi çekti. Hem ayrıca burdan duyurmak isterim ki ; Mustafa ( TheMonk ) yepyeni bir çizgiroman yapma hazırlığı içinde. Burdan da reklamını yapmak istedim. Oh.

Konusu ise Yeniçeri'lerin Medusa gibi Mistik tarihin en billurlu karakterleri ile karşılaşmaları. Çizimlerini gördüğüm karakterler gerçekten büyüleyiciydi...

'' Tirnova’da bir cadı türedi. gün batımı evlere musallat olmaya başladı. zahireye dair un, yağ, bal gibi nesneleri birbirine katar. kâh yüklükteki yastık, yorgan, bohçaları didikler, dağıtır, kâh insanların üzerine taş, toprak, çömlek atar.” fakat kimse bir şey görmemiştir. kasaba halkı, bunları yapanın kötü ruhlu vampirlerin işi olduğunda ittifak eder. bunun üzerine islimye kasabasında yaşayan, vampir avcısı olarak tanınan nikola, tirnova’ya getirilir. 800 kuruşa pazarlık edilir. eline resimli bir tahta alan nikola büyük bir kalabalıkla mezarlığa gider. resimli tahtayı parmağında çeviren nikola, resmin yeniçeri ocağından zalimlikleriyle ünlü kanlı zorbalar tetikoğlu ali alemdar ve apti alemdar’ın mezarlarına karşı durur. mezarlar açıldığında cesetlerin yarım kat büyüdüğü, tırnakların dörder parmak uzadığı görülür. bu adamlar sağlıklarında her türlü fesadı irtikap etmiş, adam öldürmüş, ırza tasallut olmuş fakat yeniçeri ocakları lağvedildiğinde her nasılsa cellada verilmeyip ecelleriyle ölmüşlerdi. nikola’nın tarifine göre bu adamların kalplerine kazık çakıp kaynar suyla haşlamak gerekiyordu. yapıldı, fakat etki etmedi. bunun üzerine cesetleri yakmak gerek dedi. bu husuta şer’an izin verildi, yeniçeriler yakıldı ve kasaba rahat etti. ''

Hırsım

2009-03-19T14:42:00.000-07:00

Bana hayatım boyunca '' Bu çocukta hırs yok '' dediler. Annem , öğretmenlerim vs vs. Ulan dersler için tabiki de hırsım olmayacak !

İçimde benim çok değişik bir hırs var. Belki de çok insanda vardır, hiç gözlemlemedim.

İçimde kalan ,içimi siken bir şey varsa onu geri getirmek ; geriye döndürmek için yanıp tutuşan bir hırs var. Hırs ' a karşı kazanan yok sanırım...

Ben hep kaybettim hırsıma. Obsesif takıldım amk hep . Ne bokuma hırsımı kontrol edemiyorsam.
Lan şimdi düşündüm de , bende ne öfke kontrolü var , ne oto-kontrol var... Yuh...

Gene hırsımın kurbanı oluyorum. Sadece zaman istiyorum. Belki de ilf defa hırsıma karşı ben kazanacağım. Ya da hırsımın gene kurbanı olup ; bu denli kayıp yaşayacağım...

As Soon As Possible

2009-03-18T19:06:00.000-07:00

Boş ulan herşey. Yapılan çabalar , akan onca göz yaşı , mahvolan onca gece... Hepsi bomboş ve yok olacak bir şey içinmiş. Belki hiç olmayan bir şey için.

Neden insanlar böyle olmak zorunda ki ? Hani tamam bu cümle çok ergen ; çok depresif bir şey ama yok abi değil ya vallahi . 2-3 irdeleme ile cidden çok doğru bir söz. Teen-Age tribi felan da değil. Hani o kadar söylenen söz ve o kadar verilen söz. Nerde ? Bunun cevabı çok basit : Hiç biri yoktu ki.!

Evet ulan yokmuş hiç biri aslında. Tamamen bir oyunun içindeymişim. Kukla oynatan adam varmış üstümde , ipleri bir o yana bir bu yana sallamış.

Bunu anladım ama , geç oldu meç oldu. İpler elimde. Ben hareket ettiriyorum kendimi.
Olmayan bir şey için ben niye üzüleyim ki ? Zaten olmamış hiç .Elimde diye hayal görmüşüm resmen.

Amk cidden ya. Amk. O kadar sinirliyim ki katlandığım şeyleri düşününce. Benim gibi sabırsız , benim gibi fevri hareket eden ; benim gibi öfkesine her daim yenik düşen bir adam ; sadece bie boşluk için kendini kontrol etmiş...

Yolumu gördüm , ışığı gördüm. Yeni bir hayalim var. Aslında hayal de değil. Yepyeni bir heyecan var önümde. Bunu görüyorum. Ne kadar çabuk olursa o kadar süepr olacak. Yalanlara yer olmadan. Harbi harbi. Ben bunu istiyordum aslında. Ve sanırım buldum...

2009-03-17T15:01:00.000-07:00

Closure has come to me in myself , You will never belong to me !

2009-03-16T13:52:00.000-07:00

Hiç başlamazdım buna

Bilseydim zor olduğunu uzaktan sevmenin

Başkasının sana sarılmasını görmenin

Zor olduğundan daha çok acı verdiğinin...

Her gün yeşeren hayaller

Aslında kökleri daha çıkmadan yok olmuş

Tohumu bozuklara dönmüş

Hareket edememekte cabası...

Ne yapmam gerekiyor bu ilişki için

Ne yapmamam gerekiyor bu acı için

Kalbimde bir ayna var sanki

Ne yolladıysam geri çevirdi sanki...

It's all coming back to me now
That strange and almost endless dream
Where I was you and you were me
You opened up your eyes and I could see
That you were falling from the world
As aimless as a shooting star in orbit around me
Thinking I was somebody else
And terrified to look at me and see yourself, well...

You are like a dream
And I am just a trip that you are on
When the trip is over you will go back
To the places that you once beloved
You will look for comfort there
And when you do you'll find that it has gone
That is when you'll dream a dream
Where I am you and you are me
And then you'll know my love

So don't be afraid
Your heart is in me
And it's racing so fast now
Cause everything we ever were or ever will be
Is shapeless as a changing cloud
Your letter written on the sky
I'm needing now to read it through my eyes
When you see just what I see
Then tenderly watch it change
And just let it be

Cause I am like a dream
And you are just a trip that I am on
When the trip is over I will go back
To the places that I once beloved
And I will look for comfort there
And when I do I know it will be gone
That is when I'll dream a dream
Where I am you and you are me
And then I'll know your love

...so quiet now...

This is just some trip that we are on
When the trip is over we will think of this
As someplace that we once beloved
When I find no comfort here
I'll look again to find it in your arms
That is where I'll dream a dream
Where I am you and you are me
And that's where I know love

Our Fate

2009-03-12T11:53:00.000-07:00

You say: See you on the other side

What the hell is this other side?

Bir Metrobüsün Anıları

2009-03-11T11:19:00.000-07:00

Avcılar' da okuyan , yaşayan için bir kurtarma aracı oldu Metrobüs. Artık Söğütlüçeşme' den Avcılar' a 1 saat gibi bir sürede trafik derdi olmadan ulaşabiliyorsunuz. Ben de okuluma daha rahat gidebiliyorum.

Metrobüs ' ü bir dönem boyunca Zincirlikuyu - Avcılar hattı üzerinde kullandım , kaldı ki başta alternatifim de yoktu. Daha geçen hafta civarı geldi Kadıköy' e Metrobüs.

Diyeceğim odur ki , bugün çok değişik bir şey tespit ettim.

Metrobüs hep 2 demip-ip bariyer arasında , trafiğe karışmadan yol alıyor. Böyle dış dünya ile bağlantısı olmayan kabileler gibi .Trafikmiş , ışık mış , yayaymış... Hiç biri onu bağlamıyordu.

Ama artık köprü ' de trafiğe karışıyor. Ve trafiğe karıştığı an cidden ; savunmasız bir insanın zilyon tane aslan arasında kalması gibi geliyor bana . O kadar trafikten ayrı takıl ama sonra köprüde aralarına karış...

Savunmasız , boynu bükük ; biraz da mahçup bir tavır içine giriyor sanki Metrobüs...

Biz de bir gün aslanların arasına düşebiliriz.

Aşık olursak :Mantık duvarı elden gider.
Sinirlenirsek : Kontrol panelimiz kısa devre yapar.

Ağlarsak : Güçlü olma parşomeni ortadan kalkar.
Kaybedersek : İnanma kırıntıları yok olur.

Kazanırsak : Gerçekleri görme bozukluğu baş gösterir.

Biz de Metrobüs gibiyiz , köprüye gelene kadar etrafımız özel şeylerle örtülü ; ama köprüye geldiğimizde tamamen eksiğiz...

Me , Myself & I

2009-03-03T10:06:00.000-08:00

Bu dönem derslerimin kredi toplamı 19 idi. Ben ise 15 krediden kalarak , dönem tekrarı yapmaya karar verdim. Evet , ben verdim...

Ben an itibari ile öyle bir durumun içindeyim ki. Kime lanet okuyacağımı bilmiyorum...

Ben cidden ne yapacağımı bilmiyorum...

Her şey istemek-elde etmek ile alakalı aslında. İnsan eğer bir şeyi istiyorsa muhakkak bir şey ( ler ) den fedakarlık etmeli , ya da veda etmeli. Hiç bir şey bedavaya kazanılmaz , alınmaz...

Ve bu istenilen şey çok güçlü bir hissiyat kimyasalı karşımı sonucu ortaya çıkan bir sevgi ise , insanın gözünün iyice kapanması ; kaybedeceği görmemesi lazım. Cidden bunun böyle olması lazım . Kimyasal damarlarda dolaşırken , hücre zarlarından geçerken ; bir olguyu kaybetmek , bir şeye sırtını dönmek cidden önemsiz kalmalıdır. Yahu bu böyle olmalıdır ! Ve hemde her fırsatta bunu çok istiyorum demeye rağmen...

Bazen de , bir şeyi o kadar isteyip , her şeyi göze alıp ; o şeyin olmaması kadar insana koyan başka bir bok daha da yoktur. Çok karışık oldu dur bidakka. Bir şeyi elde etmek için, sahip olmak için ; elinizden geleni ve hatta daha fazlasını yapmışsanız ; ve hala olmamış ise , elde edememiş iseniz ; arkanıza yaslayıp '' Elimden geleni yaptım amk , daha ne yapayım '' diyebilmek... Başka insanı rahatlatır , ama sonra ... Sonra insana öyle bir koyar ki . Keşke elimden geleni yapmasaydım da , elde edemeseydim dersiniz. Çünkü o zaman pişman olup '' Bak bu yüzden elde edemedim işte '' diyebilme hakkınız oluyor...

Herşeyi yaptım. Elimden gelenin kat be kat fazlasını yaptım. Enerjimi , paramı , zamanımı harcadım. Ama olmadı. Ve olmayacak... Arkama yaslanıp '' Elimden geleni yaptım '' diyorum. Derin bir oh çekerek , sigaramı yakıyorum. Poisonblack - X dinliyorum... Benim elimde olmayan bir şey için ben bu kadar şey yaptım... İşte onlara lanet okumak istiyorum!

2009-02-27T09:36:00.000-08:00

T'was stone on my tongue
So how did I expect you to understand
Conceit grown too strong
True love an excuse to submit, to demand
Please take my hand and kill the sickness within me
I'm sure that you can
Not sure that you can

Did death do us part?
Well, to us now we're truly dead
Oh, suffer my heart
As our funeral still lives in my head
Please stay away and leave the sickness within me
I'm sure that you'll stay away
Dead sure that you'll stay

When you hear this song
Know, everything's gone
And when you hear this song
You know you must bear along
Or are you playing the part as if your heart's forgotten?
Entire
Unscarred

What a perfect disaster
Absorbing shit from left to right
But making love we did master
That constant battle our primal fight
Please touch again and awake the sickness within me
Touch me again dear
Come, touch me again

When you hear this song
Know, everything's gone
And when you hear this song
You know you must bear along
Or are you playing the part as if your heart's forgotten?
Entire
Unscarred

When you hear this song
Know, everything's gone so wrong
Ang when you bear this song
You know you must sing along
Is this not true?
From me to you
I know you can feel it too

Poisonblack - X

Confess , Confess My Child.

2009-02-25T12:10:00.000-08:00

Ben seni seviyorum . Başka kimseyi de sevemem sanırım böyle . Seversem bile böyle ateşli , böyle tutkulu olamaz. Yok sevemem zaten . Yani sevsem de bu kadar özlemem onu . Ama yok sevmem ki . Sen olursun aklımda .

Kokun geliyor hep burnuma . Boynundan yayılan. Hep ordan başlıyorum ya öpmeye ondan , sanırım. Evet ondandır. En kötü halimde kokun dalga dalga yayılıyor. Boşa kokunun kaynağını bulmaya çalışıyorum. Km lerce uzaktasın oysa .

Hem rüyama da giriyorsun . Ciddi ciddi. Sabah yastığa sarılarak uyanmışım. Bak bunu bilmiyordun mesela . Rüyamda da sarılmışım sanırım . Belki uyku sersermi günaydın öpücüğü bile vermişimdir. Kim bilebilir ki ?

Aslında ben zil zurna sarhoşum. Ne sarhoşu , aşığım. Kör kütük. Hani sarhoş olan cengaverler , nara atarlar ya sokakta abuk subuk. Ben de abuk subuk yerlerde seni seviyorum diye bağırmak istiyorum. Belki de abuk subuk yerler yerine yüzüne bağırmak istiyorum...

Yahu ben sana aşığım ve seviyorum. Yeter ki hayatımda ol. Benim için bu yeter . . .

2009-02-24T12:11:00.001-08:00

Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !
Amor omnia vincit !

2009-02-23T14:04:00.001-08:00

Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.

Am I Guilty ?

2009-02-19T10:01:00.000-08:00

Oto ileti vererek insanlara ders çalışıyorum imajı veriyorum.

Ama aslında kendi vicdanımı rahatlatıyorum...

tђгє๔ '' му ιηησ¢єηт νι¢тιмѕ αяє ѕℓαυgнтєяє∂ ωιтн ωяαтн αη∂ ∂єѕριѕє '' oto-ileti: Ders.

Denklem

2009-02-18T13:17:00.000-08:00

Ateş + Barut = Östrojen + Testosteron

Eleman Açığı

2009-02-15T05:16:00.000-08:00

bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yanlızsan, için rahat olsun. giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır. sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. hani ağzınla kuş tutsan,"bu kuşun kanadı neden beyaz değil?" diye bir soruyla karşılaşabilirsin.iki ucu keskin bıçaktır bu işin sonu. yaptıklarınla değil yapamadıklarınla yargılanırsın her zaman. bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. iyi halin cezanda indirim sağlamaz. sen," ama senin için şunu yaptım" derken o, "şunu yapmadın" diye cevap verecktir. ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır.
üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın. özledin, kızdın, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün şiirler yazdın."peki o ne yaptı?" deme. herkes kendinden sorumludur aşkta. sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? senin hayatı ıskalama lüksün yok. onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.her zamanki gibi yaşayacaksın sen. "acılara tutunarak" yaşamayı öğreneli çok oldu. hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü birşey değil. sen mutluluğu hiç bir zaman bağlamadın ki...epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? kentin hiç girmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana. uzun zamandır görmediğin arkadaşlarınla görüşeceksin yine. yine onun için bıraktığın tüm güzelliklere geri döneceksin.sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun aslolan yürektir.yürek sesi ne bilmeyenler , ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yaşadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. elbet bitecek güneşe hasret günler. elbet değerini bilecek, verdiğin değeri hakedecek biri çıkacak karşına.ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini... sen de bulacaksın seni gerçekten seveni...

- 14 şubat günü , bizimle çalışacak bayan arkadaşlar arıyoruz.

Aylık Akbil İle Gidilen Bir Entellektüel Sergi

2009-02-12T11:57:00.000-08:00

Bugün Oğuzhan arkadaşımın beni çağırması ile kamil masaracı nın sergisine gittik. Benim için o sergi okulumda ki kültür sanat klübü açılışı için çağırılacak entel ve ünlü bir kişi ile irtibata geçmekti.

Avcılarda ki lanet anatomi bütünlememden ve klüpteki işlerimin bitmesinden sonra , taksime oğuzhan ile buluşmaya gittim. Aylık akbil var ikimizde de. Dedik fünikülere binelim ordan bakarız çaresine. Bindik ve kabataş ta indik. Sonra metroya bindik , malum yer olan karaköye vardık.

Esas macera burada başlıyor. Bankalar sokağı adlı güzide yeri ne ben ne de oğuzhan bilmiyoruz. Sallamasyon bir yeri bankalar sokağı diy ebelledik aşağı yukarı dolanıyoruz. Serginin ne adı ne sanı var . sadece kamil masaracı nın sergisi varmış. Neyse akıl edip birine sorduk dedik neresidir burası. Anlattı işte şurdan gir burdan gir orda diye.

Anam o da ne ? Zürafa sokağın amcası alageyik sokak. Dedim ozi gel dönelim yapma etme götü kestiririz , yok abi ibr şey olmaz dedi. Der demez bir abi , türkish? Sex ? dedi , kaldım öyle ... dedim türküz de yok abi gerek yok. Ama ısrar üstüne ısrar. Neyse ondan kurtulduk , yokuşu tırmanmaktayız.başka bir abi daha geldi. Gene aynı turkish ile başlayan malum eylemle sonuçlanan cümleyi kurdu , ona da türküm hatun aramıyoruz dedim. Olsun ya 2 dakka işinizi görürsünüz dedi. Oha dedim. Tabi içimden o sıra da göt korkusu tavan yapmakta... sonra dayanamayıp buranın bankacılar sokağına gitmeyeceğini anladım, oğuzhan abi bankacılar sokağı nerde orayı arıyoruz dedi.
Ooo siz çok yanlış gelmişsiniz dedi. Anlattı ve geri döndük. Aşağıdaki abi ise ne oldu yahu dedi , cevap vermedik. Dedi fiyatları söyleyeyim lazım olursa dedi , ben de hani para ile böyle şeyler yapmayız manası ile yok abi gerek yok bize dedim. Abi nin ve oğuzhanın gözler bir anda açıldı, ben ise anlam veremedim olaylara. Oğuzhan aniden ibnemiyiz lan biz ne demek gerek yok dedi .kem küm ettim , sonunda kurtulduk o lanet yerden.

Bulduk sergiyi.Girişte herkesin elinde bir kadeh şarap. Erkekler kaşkol-fular takmış. Yüzlerinde sahte ve tok bir kah kaha. Neyse bu tip entel pardon dantellere sonra değineceğim.

Kamil bey i bulduk konuştuk , ayak üstü sohbet ettik. Ben klüp hakkında bilgi verdim , açılışta görmek isteriz dedim ; çok sıcak karşılayarak tabiki de gelirim , irtibata geçelim dedi. Fazla durmadan çıktık daha sonra...

Danteller. Kirli sakalları , ukala tavırları , ve ellerinden eksik olmayan şarap kadehleri ile bir fenomenler. Ama bunların hepsi sadece o gruba dahil olmak için kendini entel sanan 5-6 çapulcudan başka bir şey değil. Dünya daki tek amaçları sergi , açılış , kokteyl kovalamak ; ellerinde şarap tutmak. Kültür ve Sanat adına hiç bir katkıları olmayan , olmadığı gibi kültür ve sanatı baltalayan tipler.
Hani öyle ya da böyle adamlar entellektüel kesim içinde lanse ediliyor , bir ağırlıkları var. İşte ben bugün o ağırlıklarının nasıl hafiflediğine şahit oldum. Ellerde şarap bekleyenler , garsonların fındık fıstık getirmesi ile , karfur daki bedava sucuk standında yaşanan izdiham gibi birbirlerine girdiler. En çok fındığı hangi entel alacak yarışması. Avuç avuç almaya çalıştılar .entellektüel camia sarsıldı resmen. Kelli fularlı amcalar 1 avuç fındık için insanlıktan çıktılar. Yazık...

How Can It Feel ?

2009-02-11T12:31:00.000-08:00

Mantık ve Hissiyat. Genelde zıt çalışırlar. Ve genelde de seçilen taraf hissiyat olur. Eğer mantık seçilirse , o seçen kişi übermensch tadındadır.

Mantık , realizm'in kalesidir. Hata yapmazsınız. Üzülmezsiniz. Çünkü bütün kartları önünüze koyar ve bakarsınız sadece... Böyle olursa şöyle olur dersiniz ; ve o anda ki seçime veyahut seçim şansı kiminse onun seçimine bırakırsınız herşeyi. Sonuç sizi şaşırtmaz ; çünkü olay-sonuç havuzunda bütün her şey gözleriniz önündedir.
Mantık ile hareket eden daima kazanır.

Hissiyat , optimizmin kalesidir ; aynı zamanda pesimizminde kulesidir. Çünkü sadece istediğinizi , arzuladığınızı hayal edersiniz. Onun peşinden koşarsınız. Sonuçlarını ; o istediğinizin sonuçlarını , elde etmiş görürsünüz kendinizi. Sadece zamanı beklersiniz ; şu gün gelsin de şu olay olsun dersiniz. Ama işler her zaman istediğiniz gibi gitmez. Ve o zaman göt üstü çakılır insan. Bütün dünya başına yıkılır. Ben oysa ki onu istemiştim diyerek duvarları üstünüze çekersiniz. ama unutulan şey ise diğer seçenektir. Hissiyatın peşinden giden de kazanır. Ama mantık çerçevesinde...

Hisleri kontrol etmek çok zordur. Mantığı devreye sokabilmek te keza öyle.

Ne zaman hislerim budur ama mantığım şudur dersek kazanırız.

Ne zaman ben bunu çok istiyorum , ama bak bu da var dersek mutlu oluruz.

Ne zaman bir şeyi bitirmek mantığa uygunsa o zaman rahat ederiz.

Ne zaman bir şeye başlamak istersek , ve onu mantığa ve hislere uydurursak , işte o zaman mükkemmel insan oluruz...

Yahşi

2009-02-10T16:39:00.000-08:00

I ride, I ride the winds that bring the rain
A creature of love and I can't be tamed
I want you, cause I'm gonna take your love from him
And I'll touch your face and hot burning skin
No, he'll never ever touch you like I do
So look in my eyes and burn alive the truth

I'm a wild child, come and love me
I want you
My heart's in exile I need you to touch me
'Cause I want what you do
I'm a wild child, come and love me
I want you
My heart's in exile I need you to touch me
'Cause I want what you do
I want you

Tell me, tell me the lies you're telling him when you
Run away 'cause I wanna know
Cause I, I'm sure it's killing him to find
That you run to me when he lets you go
'Cause I'm burning, burning, burning up with fire
So - come turn me on and turn the flames up higher

I'm a wild child, come and love me
I want you
My heart's in exile I need you to touch me
Cause I want what you do

I'm a wild child, come and love me
I want you
My heart's in exile I need you to touch me
Cause I want what you do
I want you

A naked heat machine, I want your love
When the moons arise we'll feel just what it does

I'm a wild child, come and love me
I want you
My heart's in exile I need you to touch me
'Cause I want what you do
I'm a wild child, come and love me
I want you
My heart's in exile I need you to touch me
'Cause I want what you do
I want you

Tell Me The Truth

2009-02-06T14:50:00.000-08:00

And love?
Well, if sex is sweet and death is bitter;
Love is both.

Not: Efsane Dizi OZ ' dan alıntıdır.

Başlık Sensin

2009-02-06T13:30:00.000-08:00

Hangi uzak göklerde yahut derinliklerde
Yakıldı gözlerinin ateşi senin ?
Hangi kanatlar üzerinde süzülebilir o ?
Hangi el ateşi avcunun içine alabilir ki ?

Ya hangi omuz , hangi hile
Burkabilir sinirlerini kalbinin senin ?
Ya kalbin çarpmaya başladığında
Hangi ürkünç el tav vermiş ürkünç ayaklarına senin ?

Ya hangi çekiç ? Hangi zincir ?
Hangi ocaktaydı beynin senin ?
Hangi örs ? Hangi ürkünç pençe
Tutabilmiş öldüren dehşetini onun ?

Bak Ben Zırdeliyim

2009-02-03T16:21:00.000-08:00

3 gündür 24 saat boyunca 13 yıllık arkadaşım ile uğraşıyorum. Benim kardeşim yok tek çocuğum ve gerçekten benim kardeşim gibi. Annesi beni 2.oğlu olarak görür vs.

Geldi bana geçen gün ; ' çok kötüyüm abi ' dedi. Hiç düşünmeden koştum yanına , biliyordum derdini ; gene nüksetmişti. Konuştum anlattım kendi hayatımdan çarpıcı kareler sundum. Anladığını düşündüm . Mutlu olmuştum , yüzünü güldürebilmiştim.

Ertesi gün 11 gibi geldim eve , götümü sandalyeye koydum ve leptop' umu açtım. Cam tıkladı. Korktum. Bir daha tıkladı ve açtım. Gene o. Üflesem ağlayacak gibiydi , hemen çıktım dışarı. Gene konuştum ama bu sefer dinlemedi , hep bildiğini kafasında ki kurguları döktü ; ben sanki görülmez hayalettim onun için. Evine götürdüm , annesi ile konuştum. Uyuttum eve döndüm.

Bugün kalktım kahvaltımı ettim , çay/sigara keyfi yaparken annesi aradı. ' Çok kötü oldu , hastaneye götürdük ne olur gel ' dedi. Apar topar çıktım gittim evine. Daha da kötü olmuştu. Beni , annesini , kimseyi dinlemiyordu kapamıştı kendisini dünyaya. Çöküş yaşıyordu resmen.

Çok düşündüm. 3 gündür uğraşıyordum. Ben daha acısını çekmiştim daha kötüsüne şahit olmuştum. Ama hiç onun gibi bir duruma düşmemiştim.

İnsan beyni çok garip. Keza insan kalbi de öyle. Kalp derken hissiyat kısmı. Mantık ile düşünüp bu doğru derken kalp bambaşka şey söylüyor. Mantıkla hareket edemiyorsun. Çok garip.

Bir insan başka bir insan için hayatını niye feda eder ki ?
Bir insan başka bir insan hayatından çıktı diye niye ölmek ister ki ?

Hissiyat çok güçlü bir kimyasaldır. Bütün hayatı bir anda bok edebilir. Overdose yüklenir insan hep bu mereti. Sevinirken çok sevinmek , ağlarken deli gibi ağlamak. Sinirden deliye döner insan. Ben hiç sinirini az seviyede tutan bir insan evladı görmedim. Neden çünkü overdose.

Overdose bütün hissiyatta vardır. Bir şeye üzülünce en kötü şey oymuş gibi gelir. Dünya'da ki en büyük acıyı kendin çekiyorsun sanarsın. Nedeni overdose.Cinnet geçirirsin. Nedeni overdose.Overdose overdose...

Hisler kontrolü çok zor olan kimyasallardır. Kontrol edenin alnından öpücüğü eksik etmemek gerekir. Mantık her zaman başarıya ve mutluluğa götürür. Realizim rullaz...

We Want More...

2009-01-30T14:01:00.000-08:00

Herkes daha fazlasını ister. Slogan olması lazım bunun. Evet evet. Slogan ama bayağı sağlam. Ben bugün bu sloganı gördüm dostlar , bu sloganı yaşadım. Hem de başka biri ile.

Niye hep daha fazlasını istiyoruz ki , niye elimizdekilerle yetinemiyoruz ?

Doğamız gereği. Homo Erectus' tan gelme bir dürtü bu. Avlan ve avladığın hayvanın alabildiğin her şeyini al. Çünkü belki 2. bir avlanma şansın olmayacak . Zilyon yıldır bu , değişik modifikasyonlarla günümüze geldi.

Bugün Klüp'te acıktık. Daha doğrusu beni aç bırakan bir arkadaş var . ( Okuyorsa burdan selam ederim ) Pizza yiyecektik , finalleri pizza ile kutlayacaktık. Sonra kontör olmadığından Domino's u arayamadık. Azcı'ya gitmeye karar verdik , ama ben üşendim . Sonra birisini arayıp bizim yerimize pizza sipariş ettirdik, nihai amacımıza ulaştık. Buraya kadar sorun yok . Sorun pizzalar geldikten sonra başladı...

Ben cüsseli biriyim şimdi , kabul ediyorum. Dedim bir büyük yerim. Bir büyük alana diğeri beleş. Geldi 2 tane kocaman pizza. Arkadaşım da minyon bir hanımefendi. Yiyeceği maksimum dilim 3 tür. Geldi ve 2 pizzayı açıp , oha nasıl bitireceğiz dememiz bir oldu. Neyse başladık hapur hupur yemeye...

Ben son 2 dilimi zar zor ağzıma ittire ittire bitirdim. Minyon hatun ise 3 dilim bıraktı geriye.

Ve o enfes an başladı. Gark ! Gurk ! Evet , klüp boş olduğundan deliler gibi geğirdik , utanmıyoruz.

Ve o an anladık , insanoğlu maymun iştahlıdır , hep daha fazla ister. Alacaktık 2 orta boy kararınca doyacaktık , ama olmadı ; hep daha fazla hep.

Ya 2. pizza gelmeseydi ?

Hayat Gel Bu Eli Saymayalım .

2009-01-29T08:18:00.000-08:00

yenilirsiniz. hem de yeneceğinize o kadar inandığınız bir şeydir. sevgiliden tekme yersiniz , arkadaşınız size yere düşünce bir tekme daha atar vs . en kötü günlerde yaşamaktasınızdır.

sağ elinizi alnınıza götürüp , baş ve işaret parmağınızı 45 derecelik açıyla alnınıza koyarsınız. loser ın '' l '' sidir.

hayat beni neden yoruyorsun dinlersiniz . sözleri acıklı ama tempolu bir şarkıdır. şizofreni yapar sizi. hele bir de feyzbuktan görüp '' hayat serdar ortaçı yoruyorsa bizim hamumuza kor '' dersiniz. iyice içlenirsiniz.

ve bir söz gelir , ta içinizin derinliklerinden. hayat, hadi gel bu eli saymayalım. hadi bokunu yiyeyim , bak bir daha şans ver o hatayı yapmayacağım.

hayat beni siklemiyor dersiniz ama aslında sikliyordur. yaptığınız her hatayı yapmamak üzere hayat size yeni bir el tahsis eder ...

.

2009-01-12T09:38:00.000-08:00

Gitti gidiyor benden bütün herşey. nokta.

Sıkıldım

2009-01-07T13:51:00.000-08:00

Evet , hemde çok. Herşeyden. Hemde herşeyden.

Wir sind allein meine liebe

2009-01-03T14:16:00.000-08:00

he's living in a universe
a heart away
inside of him there's no one else
just a heart away
the time will come to be blessed
a heart away
to celebrate his loneliness
wir sind allein
allein allein
allein allein
allein allein
allein allein
we look into faces
wait for a sign
wir sind allein
allein allein
allein allein
a prisoner behind the walls
a heart away
wants to lead his universe
just a heart away
the time has come for us to love
a heart away
to celebrate our loneliness
wir sind allein
allein allein
allein allein
We look into faces
wait for a sign
wir sind allein
allein allein
allein allein
allein allein
sind wir allein
allein allein
wir sind allein
allein allein

Çok mu zor ?

2009-01-03T12:16:00.000-08:00

Herşey çok güzel başlar , durulma sürecine girer ve yok olur. Dünya'da ki herşey böyledir , hepsi çan eğrisine benzer. Hızlanır , doruk noktasına ulaşır , ve mutlak son...

Mutlak son elbet kaçınılmazdır, ama bence o sonu geciktirmek elimizde. Evet ben buna inanıyorum. Çok sıkıldım , çok bunaldım ; ama kaybetmeyeceğim. Savaşıyorum , olduğu gibi kabullenmeye çalışıyorum. Android yaptım kendimi , nöronlarımı iletmemeye programladım ; bütün duygularımı içime atıyorum , eskiden olmadığı gibi biriyim artık. Patlamıyorum , bekliyorum , ölçüyorum , derin derin nefes alıyorum. Ama mutlak son var değil mi ? Bu kadar biriktiriyorum feci patlayacağım. Ah ne yapmalıyım ki ? Nasıl değiştirebilirim olacakları , mutlak sonu ?!? Ya da var mı böyle bir şey ? Çok zor da değil isteklerim. Normal şeyler. Ama alışmadık göttede don durmazmış. Ben tanrı değilim sanırım. Kimseyi değiştiremem , kimseye can veremem. Sanırım bir kere tanrı olduğumu düşündüm , değiştirebileceğimi sandım , bir şeye can verebileceğimi sandım. Göt üstü düştüm işte. Hala götün acıyor ha. Acısı geçmedi yani. Ama salaklık bende işte , tanrı değilsin ki sen ? Sıradan bir bünyesin , insan evladısın...

I'm not the man I was before.!

Bir İnci Aragones

2009-01-02T12:21:00.000-08:00

İtalyan La Gazzetta dello Sport gazetesi, Fenerbahçe’nin İspanyol Teknik Direktörü Luis Aragones’in geçen yıl söylediği küfürlü sözü, 2008’in sözü seçti.

Helal olsun bir yerden başarı yakaladı Sayın Aragones. Ne demiş ; Günaydından daha çok siktir git diyorum.
Aragones ben de sana aynısını diyorum be gülüm.

Duymak İstiyorum

2009-01-01T09:53:00.000-08:00

Renksiz hayaller dolu, dökülen gözyaslarim
Ezikligi kalbimde, yasanmis tüm asklarin
Tüm aci anilari, bana birakip gitme
Beni bana ver artik, pesinden sürükleme
Duymak istiyorum, duymak istiyorum
Kalbimde ruhunu, duymak istiyorum
Görmek istiyorum, görmek istiyorum
Gözünde gözünü, görmek istiyorum
Incitme kalbimi, birakip gitme
Sana kendimi verdim, beni yok etme
Ne olur suskun durma, birseyler söyle
Karanligin içinde kaybolma öyle
Duyabilsem kalbini, okuyabilsem seni
Sessiz feryatlarini, aci agitlarini
Tüm haykirislarini, hissetmek istiyorum
Sana yaklasip sende, ölmek istiyorum

Üzme beni üzerim seni

2008-12-28T12:28:00.000-08:00

Üzmek... Birini bir şey aracılığı ile üzmek, kötülük yapmak. Üzerken birilerini bir sebebimiz vardır. Ve o sebepler bize göre çok doğrudur , bu da su götürmez bir gerçek.

Bir insan hiç kimseyi üzmeden yaşayıp ölebilir mi ? Bak ölmek, illa ölürken arkada bırakanları üzeceksiniz. Er ya da geç. Peki başkası üzülmesin diye kendi hayatınızı feda edermisiniz ? Ya da başka birisini ? Ah bu çok ağır bir şey değil mi ? Başkası üzülmesin diye başkasını üzmek. Amaçtan sapmak. E hani üzmek istemiyorsun kimseyi ? Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu.

Üzeceksin...Eğer sen mutlu olacaksan, bencil olacaksın. Çünkü sen bir daha bu hayata gelemeyeceksin, bu bedene hapsolamayacaksın... !

Ortada kalan suçlu mudur ?

2008-12-28T10:15:00.000-08:00

Hayat karar vermek ve onları uygulamak ya da uyguluyamamak üzerine kuruludur. Hayatımızı verdiğimiz kararın doğrultusunda değerlendiririz. Kötü bir karar vermişsek , hayatımız '' kötü ''dür. Eğer doğru karar vermişsek , hayatımız '' süper''dir.Ama işin kötü tarafı verdiğimiz o kararların hepsi ' o ' an için en doğru karardır bizim için ; aksi olsaydı zaten o kararı veremezdik.

Yaşantımızda en çok kaçtığımız şeylerin arasında ' ortada kalmak ' insanoğlunun en çok karşılaşmaktan korktuğu temel içgüdülerden bir tanesidir. İlk insanlıktan bu yana paylaşımcı , iş bölümü halinde yaşantı mevcut, ve herkes çıkar sonucu beraber olurlar. Arkadaşlık ilişkileri , iş ilişkileri , devletler arası ilişkiler vs... Bu yüzden kimse aynı ilişki içerisinde başka bireylerle , ortada kalmak istemez. Örneğin ; ben x kişi ile y kişisi arasındaki diyalogumdan çok müthiş haz alıyorum. Ama x ile y birbirlerinden haz alamıyorlar ; daha doğrusu çıkar meselesi yok aralarında, birbirlerine verebilecekleri hiç bir şey yok. Ve bu 2 kişi ile iş ilişkim olsun. 2 side benim üst mertebende olsun. 2 side bana aynı gün bitirmek sureti ile , bir iş vermiş olsunlar, ama aynı zamanda başka iş ile uğraşmayacak olayım. Hangisini seçebilirim ? Ortada kaldım işte. X i seçsem Y bana bozulacak , benden çıkar sağlamamış olacak. Ya da tam tersi. Bakın ne kadar kötü değil mi ?

Ben bugün bunu yaşadım. Yaşatıldım. X veya Y oldum bugün. Çıkarlarım için çok çabalayan bir insanım , çıkarımıda kimseye kaptırtmam. Bu uğurda farkındayım ki ; ortada bir insanı bıraktım. Buna mecburdum, çıkarım söz konusuydu. Temel içgüdülerim bana bunu yapmamı öngördü, ve ben de elimden geldiğince yaptım. Çıkarımı aldım mı az da olsa aldım. Bu uğurda canını vermeye hazır Sparta askerleri gibi bir görüntü sergiledim. Her türlü çirkefliği yaptım. Her türlü kozumu oynadım. Utanmadım hala da utanmıyorum. Çünkü bunlar temel dürtülerim.

Ortada kalan ne mi oldu ? Ortada ciddi şekilde kaldı çünkü onunda çıkarı söz konusuydu. Her taraf ona bir çıakr sağlıyordu. Seçim yapması çok zordu. Belki de seçimini yapmıştı. Ama taraflardan birisi onun yanındaydı. Psikolojik baskı , duygusal sömürü vs. hepsi onun elindeydi , yapması daha kolaydı... Ortadaki daha da baskı altına girdi. Bu da benim istediğim şeydi. Çünkü baskı altında ben daha şanslıydım. Yüzümü görebiliyordu , mimiklerimden herşeyi anlayabiliyordu. Ama benim unuttuğum bir şey vardı , ortadaki kararını vermişti. Sadece benim ile olan çıkarını korumak adına benimle , beni seçmiş gibi davranıyordu. Ve ben bunların farkındaydım. Kendimi seçilmiş kişi gibi hayal ettim , bu yalana inandırdım. Ve ' o ' anın geleceğininde farkındaydım. Seçtiği tarafa gitmesinin zamanı. Ve o zaman geldi...

Ben kaybettim belki bu mücadeleyi. Belki kazandım , ama sonradan hükmen mağlup ilan edildim. kim bilir ki ? Ben ortadaki değilim. Cevabı o biliyor...

Bunların hepsi ne için miydi ? Sadece sevgi...

Klinikte Tek Geçen Zaman

2008-12-27T05:41:00.000-08:00

Klinik, hastalar geliyor , aşılar yapılıyor. Ben ise izliyorum yardım ediyorum ; arada aşı yapıyorum.

Ama bazen koskoca klinikte tek başıma kalıyorum. Düşünmeden de edemiyorum acaba çok acil bir hasta gelse ne yaparım ? Evet ne yaparım?...
Adam akıllı bilgi sahibi değilim daha. Klinikte oturmuş msn ve ya feyzbukta dolanmaktayım. Aniden kapı açılır ; kucağında kan içinde bir köpek sahibi gelmiştir. Vücudumdaki adrenalin devreye girer girmez ayağa fırlarım ; ve ne oldu gibi bomboş bir soru sorarım. alacağım cevap ise bellidir ; araba çarptı. Evet bu güzel köpeğe araba çarpmıştır ; ve acilen ameliyat edilmesi gerekiyordur. Bilinçsizce elim ayağıma dolaşır. Engin Abi'yi aramak aklıma gelmiyordur , çünkü klinikte tek başıma olduğumdan sanki klinik benimmiş , sanki ben hekim olmuşum gibi ; hastaya çare aramaya düştüm.Köpeği kucağıma alıyorum bilinçsizce , ayağına , kafasına , gözüne ; saçma sapan heryerine bakıyorum. Köpeğin adının rosemary olduğunu öğreniyorum ; sahibi öyle diyor. ' ölme rosemary beni bırakma ' diye haykırıyor adam. Gaza geliyorum. Kurtarıp köpeği kahraman olmak istiyorum. Ameliyat masasına yatırıyorum köpeği ; steril eldivenleri aramaya başlıyorum.Bilmiyorum ki nerde o lanet eldivenler... Sadece asistanlık yapmıştım ameliyatlarda.Ne nerde zerre fikrim yoktu. Köpek iyice kan kaybetmeye başlamıştı. Oraya buraya çarpıyordum. Sanırım köpeğin sahibide bana küfürler yağdırıyordu ; ama duyamıyordum. Adrenalin salgısı beni öldürecekti.

Eldiveni , steril olmayı boş veriyorum.Kanayan yere baskı yapıyorum , en azından zaman kazanayım diye. Ama çok geç kalmıştım , soluması çok yavaşlamıştı.Üstüm başım kan içinde telefonuma yöneldim , Engin Abi'yi aradım. Durumu anlattım.Hemen geliyorum dedi...Ama o sırada köpeği kucağına almış hasta sahibi üzerime doğru ; burnundan solur vaziyette yürüyordu. Birşeyler diyordu, büyük ihtimal 7 sülalemi elden geçirmişti. Rosemary'nin kan içindeki bedenini üstüme doğru fırlattı. Gözlerimi kapadım ; ellerimi açtım.Tutmak için çaba göstermekten korktum ; elime gelirse diye ellerimi açmış bekledim...

Tam o sırada kliniğin kapısı açıldı ve bir ses ; ' napıyorsun olm öyle '...Gözlerimi açtım karşımda Engin Abi.Hastadan dönmüş.Ben ise ayağa kalkmış gözlerimi kapamış , ellerim açık vaziyette buldum kendimi...

Zoraki

2008-12-27T04:26:00.000-08:00

Zoraki bir şekilde blog olayına el attım.Kendime göre çok haklı sebeplerim var. Kaderci olup ' Kısmet ' diyerek siftah yapılıyor.